Vluchtperikelen

We zijn op weg naar Marokko. Het land der Berbers, kamelen, geuren en kleuren. Al dromend over onze zoektocht naar de mooiste plekjes, zandduinen en de heerlijkste tajines en couscous vliegen we naar dit mysterieuze land. Lichtelijk katerig reizen we via Marseille door naar Casablanca. Op zoek naar avontuur!

Vriendin M. treft het niet vandaag. De vlucht naar Marseille begint ze naast een ware drugaddict die overduidelijk moeite heeft met zijn afkickproces. “Wat doet hij allemaal onder dat dekentje?”, vraagt vriendin M. geschokt, “Hij zal toch niet”? En ja hoor, zo te zien is hij met allemaal dubieuze handelingen onder zijn dekentje bezig, terwijl hij ons met een schuin oog in de gaten houdt.

Ik moest niet te vroeg juichen, want op weg naar Casablanca ben ik prijspakker. Maak kennis met ‘mevrouw manger’ die me veel te enthousiast groet als ik naast haar kom zitten. Hier had ik het al kunnen weten. Ik merk al snel dat we hier te dealen hebben met een van de meest vervelende figuren die je maar kunt treffen op je reis.

De steward vraagt de vrouw vriendelijk haar handbagage in de bagageruimte te plaatsen. We zitten immers bij de nooduitgang. Opstandig als ze blijkt weigert ze dit en kijkt me hulpeloos aan: “Pourquoi? Mon sac!”. Even denk ik dat ze het echt niet begrijpt, dus hulpvaardig als ik ben wijs ik naar het bordje sortie: “C’est la sortie!”. Nog kijkt ze vragend: “C; est pour la securité”, poog ik nog dapper.

Ondertussen krijg ik een trotse blik van vriendin M. toegeworpen die mij deze vakantie iets te enthousiast als specialist in talen heeft gebombardeerd. Zelf heeft ze overigens een chronisch tekort aan talenknobbel.

Terug naar mevrouw manger. Ondanks mijn pogingen blijft mevrouw opstandig doen. Ik laat haar maar even en probeer in slaap te vallen. Mijn antieke Ipod in, even heerlijk de luiken sluiten zoals wij zeggen en goede muziek op de achtergrond.

Als ik net lekker wegdommel en droom over onze toekomstige avonturen, word ik bruut verstoord door mijn buurvrouw. Ze heeft duidelijk iets met eten. “Manger!?”, schreeuwt ze extra hard in mijn oor. Bang dat ik haar niet hoor of begrijp. Ik leg haar geduldig uit dat ik liever even wil slapen (dat zie je toch?).

Nog geen minuut later word ik nogmaals aangetikt. Met een danoontje wuift ze heen en weer voor mijn gezicht: “Pour toi, manger!”, houdt ze stug vol. Wéér vertel ik haar dat het heel vriendelijk is, maar dat het echt niet nodig is. “NE PAS MANGER?!”, roept ze vervolgens onthutst. Vriendin M. zit gniffelend naast me om me vervolgens aan mijn andere kant aan te tikken: “Manger?”.

Lichtelijk paniekerig droom ik voorzichtig verder over eten, schreeuwende vrouwen in het vliegtuig, wat ons te wachten staat én over nog meer eten.
MANGER?
MANGER?
MANGER?
MANGER?

Het zou ons de hele reis achtervolgen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s