Berberse avonturen in Fabulous Fez

Opgetogen kijk ik vriendin M. aan:  “Kijk ons nou zitten. We zitten gewoon bij een Berberse familie thuis. Dit is zó te gek!” Om ons heen lopen mannen in Berberse gewaden. We kijken onze ogen uit: Marokkaanse tegels en tapijten sieren de wanden van dit prachtige huis aan de rand van de Medina in Fez. Voor ons staat uiteraard Marokkaanse muntthee. “Iew..thee zonder suiker is niet te drinken hier”, zegt vriendin M. zachtjes tegen me. Ze heeft gelijk.

Ondertussen vertelt Mohammed, die ons hier heeft uitgenodigd, enthousiast over zijn familie. Ze wonen hier met een aantal broers. De rest van de familie zwerft elders door Marokko. Het zijn immers nomaden. “En sjae Allah!”, roept hij steevast achter elke zin. Deze diep gelovige man gelooft er heilig in dat als hij gastvrij is voor ons, Allah hem zal belonen. We blijven hier de dag en de nacht en dompelen onszelf onder in de Berberse cultuur.

Al snel komt een van zijn broers aangesneld, De Pruim. Met zijn dikke kuiten en té populaire gedrag is hij iemand die absoluut niet binnen de familie past. Omdat hij voor ons een trip richting de woestijn kan regelen luisteren we toch maar braaf even naar hem. De Pruim heeft het op ons voorzien en vriendin M. blijkt al snel zijn favoriet.

Als De Pruim toe wil slaan worden we gered door Mohammed: “Let’s go to the souq to buy some meat and vegetables for the tajine. You will cook!”. Al snel krijgen we Berberse namen en gaan we door het leven als Fatima tajine en Aicha couscous. “We gaan zelf koken!”, roep ik zo blij als een kind. Zelfs bij vriendin M., die normaal niet zo’n fan van koken is, ontstaat een big smile.

Op de souq kijken we onze ogen uit. Tussen de gekleurde djellaba’s banen we onze weg door de menigte. Overal ligt groenten, fruit en vlees, omringd door plassen bloed en hordes vliegen. Kippen worden ter plekke geslacht. Dat is weer eens wat anders dan de Albert Cuyp. Gewapend met onze ingrediënten – en jawel..met een bloederige kip – gaan we terug naar het huis. Met zijn drieën gaan we in de keuken aan de slag. Ik geniet intens en kijk trots naar wat we maken, terwijl vriendin M. de keuken huilend van de uien na een tijdje verlaat.

Als de dampende tajine op het kleine gasstelletje staat te pruttelen, duikt De Pruim weer op: “Where is my tajine?” vraagt hij bazig en lichtelijk dwingend. Het is wel weer duidelijk hoe de rollen hier zijn verdeeld. Wij vrouwen zijn het aan de mannen verplicht om voor ze te koken. Als we hem zeggen dat het eten bijna klaar is, gaat hij dicht naast vriendin M. zitten, die steeds benauwder begint te kijken. Niet snel daarna volgt een serieus bod: voor 50 kamelen wil hij wel trouwen. Als onderhandelaar ben ik hier natuurlijk niet tevreden mee en weet het bod nog op te schroeven naar 54, maar dat is niet genoeg. De Pruim gaat steeds zuurder kijken (vandaar de naam), maar geeft niet op.

Ondertussen verschijnt het eten op tafel: een goede salade, dampende tajine, vers fruit en brood. Uiteraard eten we op de grond, en even wennen, met onze handen. Onhandig soppen we het brood in de tajine en kijken elke keer verschrikt op wanneer er weer iemand met zijn vieze vingers in het eten roert. Dit went niet, maar we zijn te gast dus doen tot op zekere hoogte mee. Wij willen avontuur, we krijgen avontuur.

Plots doet De Pruim een poging om vriendin M. in te palmen. Hij voert haar een stuk komkommer met zijn mond. Ze kijkt vertwijfelt om zich heen. En dan opeens schrokt ze de komkommer naar binnen: hap, slik, weg. Dit tot grote hilariteit van mij. De Pruim was niet snel genoeg om zijn kans te grijpen en had dit duidelijk niet verwacht: “That’s not how things work in Morocco. Vanaf dat moment beginnen we te twijfelen: “Waarom gingen we hier ook alweer slapen vannacht?”, vraagt vriendin M. me terecht.

Angstig liggen we die nacht op het dakterras, onder de Marokkanse sterrenhemel, waar De Pruim ook zal slapen. “Ga jij maar in de hoek, ver weg van De Pruim”, spreek ik vriendin M. bemoedigend toe. Dankbaar kijkt ze me aan. De Pruim was not amused dat we zelf later de Medina in zijn gegaan en dat hij echt geen schijn van kans maakte. Iets wat hij niet begreep, want tja..hij is toch de droom van iedere vrouw? Visioenen van hoe De Pruim die nacht bovenop ons springt spoken door het hoofd van vriendin M.

Ik denk ondertussen aan de dingen die ik hier heb geleerd:
– Mannen willen echt maar een ding.
– Mannen denken daarnaast aan een ander ding: eten!
– Marokkaanse thee mét suiker is veel lekkerder dan zonder suiker.
– Je hebt geen kookeiland nodig om lekker te koken, een gaspitje volstaat.
– Andermans handen in jouw eten went niet.
– Vriendin M. ligt hier goed in de markt. Mijn onderhandelingen kunnen beter.
– Slapen op het dakterras is een uitkomst als het 45 graden is ’s nachts.
– Ik krijg dan wel rimpels, maar toch blijf ik jong: dit was weer onbezonnen – ok en onhandige – naïeve actie.
– Maar dit soort acties zijn nodig, anders hadden we het avontuur gemist.

Advertenties

Een gedachte over “Berberse avonturen in Fabulous Fez

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s