Demolition woman & de beestjes

In mijn vriendenkring is het klushoogseizoen aangebroken. De een na de ander besluit dat het tijd is om deze zomer te verhuizen en dus ligt mijn klusoutfit haast bovenop mijn kledingstapel. De buren vragen zich vast af waarom ik er opeens zo slonzig uit zie. Alsof ik vreselijk mijn best doe om te integreren in de buurt.

En zo belandde ik na enige verdwaalpartijen in de ghetto’s van tokkietown op de trap in het nieuwe huis van vrienden E. en G. Gewapend met een grote vuilniszak, een hamer en mijn spierballen. “Jij kan de trappen wel strippen.” Slopen. Dat wordt me toevertrouwd. En terecht. In mijn hoofd sta ik bij het woord ‘slopen’ als demolition woman met een levensgrote hamer een muur kapot te slaan. Maar je moet ergens je sloopcarrière beginnen: met een trap én een hamer.

Vriend D. staat met een verfroller in zijn hand lichtelijk jaloers te kijken hoe ik met grof geweld – en af en toe onder begeleiding van oerkreten voor het dramatische effect – het tapijt van de zalmroze treden sta te trekken. Zalmroze. Degene die deze kleur bedacht heeft, is hopelijk langzaam en pijnlijk aan zijn eind gekomen.  

Net als ik lekker op dreef ben, schieten er allemaal beestjes onder het stoffige tapijt vandaan. Ik kan het niet laten om te gillen. Verdomme. Dat valt me van mezelf tegen. “Li, wat is er?”, vraagt vriend D. Ik staar vol afgrijzen naar de krioelende mormels. “Beestjes! Hoe heten die dingen? Ovenvisjes ofzo.” Ondertussen ben ik ze te lijf aan het gaan met de hamer die ik strak in mijn hand houd.

“Zilvervisjes,” klinkt het opeens een verdieping lager. “Het zijn zilvervisjes”, aldus de vader van vriendinnen E. en M., die overigens zonder dat hij het weet gebombardeerd is tot klusprojectleider. En blijkbaar weet hij ook alles van beestjes. Ik plet snel twee krioelende monsters met de hamer. “Tja,” mompel ik, “ik wist dat het een soort visjes waren.”

Gestaag sloop ik verder, tot vriendin M. me roept: “Li! Dit móet je zien. Een héle grote zwarte spin.” De rillingen lopen me over de rug. Als die enge harige spin in mijn gezichtsveld komt, weet ik zeker dat ik vanavond in bed de hele tijd spinnen over me heen voel lopen. Ja, dat heb je dus met een spinnenfobie.

Dan slaat de paniek even toe. Waarom ga ik ook alweer op reis naar verre oorden vol spinnen, kakkerlakken en andere kruipende wezens? In een visioen zie ik mezelf verstijfd in een boomhut liggen in de jungle van Laos, starend  naar een rat in de ene hoek en een 8-potig monster in de andere hoek. 

Ik moet me duidelijk nog even psychisch voorbereiden op de reis. Misschien moet ik ook gelijk bedenken hoe ik vriendin M. in het geval van beestjesnood als menselijk schild kan gebruiken.

Advertenties

5 gedachtes over “Demolition woman & de beestjes

  1. Laura zegt:

    Geloof me, binnen no time ben je gewend! Ik ging in februari naar Suriname. En daar hebben ze malariamuggen (maar daar kun je pillen voor nemen) en nog erger: kakkerlakken. De eerste nacht was ik panisch, en haalde de gids erbij. De vierde nacht bonjourde ik hem zelf uit mijn kamer. En ging vrijwillig op vogelspinnenjacht, omdat ik er toch eens een gezien wilde hebben 😉

  2. annemarie zegt:

    Nou meid ik zal er nog maar eens over nadenken om naar dat vere oord te gaan, je kan het altijd nog annuleren toch?
    Maar zoals je moeder altijd zegt . Beter 1 spin in de hand dan 10 in de lucht , of ging dat weer ergens anders over?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s