Laos Survivor woman part I

We verlaten Thailand via Chiang Kong en steken per boot de grote, bruine, kolkende massa over die de Mekong heet. Plaats van bestemming? Houay Xai: een klein grensdorpje in Laos waar werkelijk niets te beleven is. Toch is dit dorp – van nog geen 200 meter groot – het vertrekpunt naar het hoogtepunt van onze reis. De Gibbon Experience.

Alleen al de tocht per jeep naar de jungle is een beleving op zich. Het is hier regenseizoen en de onverharde weg is veranderd in een massa modderige klei. Nee, het duurde dan ook niet lang of de twee jeeps zaten vast. Als echte vrouwen keken we keurig vanaf de kant toe hoe met man en macht de jeeps uit de modder werden geduwd.

Na een rit van ruim een uur, glijdend door de modder, arriveren we in een klein dorp waar de kinderen ons al bij aankomst tegemoet rennen. Vanaf hier start de trekking. We gaan omhoog, de bergen in.

Na een slopende tocht krijgen we onze tuigjes aangereikt (dat klinkt overigens meer kinky dan het is). We gaan namelijk met ziplines de jungle door. Met vier andere Nederlandse meiden gaan we op weg naar tree house 1. Onze slaapplaats voor de komende twee nachten. Stop zes meiden in een boomhut en je bent verzekerd van gezelligheid.

Het zweet drupt van me af en om me heen zie ik buik- en rugsloten in overvloed. We lopen verder tot de eerste zipline en de spanning stijgt. Ik denk weer even terug aan het contract dat ik heb moeten ondertekenen. Het leek mijn doodvonnis wel.

Voor alle risico’s – al dan niet met dodelijke afloop – is de organisatie niet verantwoordelijk. Van botsingen tegen bomen en brand in de tree houses, tot aanvaringen met dieren en haren die vast komen te zitten tijdens het zippen. Ik heb het mijn ouders van tevoren maar niet verteld.

“Safety first!”, roept onze gids die we liefkozend ‘onze gibbon’ noemen. Ik klik mezelf vast en staar naar de diepte onder me. Slik. De adrenaline stroomt door mijn lichaam als ik boven de boomtoppen zip. Het uitzicht is onbeschrijvelijk mooi en de wind blaast hard in mijn gezicht. Dit is pas vrijheid. Hier doen we het voor. Na elke zipline volgt een klim- of wandeltocht door modder, langs bamboetakken en vaak ook recht omhoog.

Menig kind zal jaloers zijn op ons. Een boomhut van drie verdiepingen, inclusief douche met vrij uitzicht over de jungle. En dat midden in een reuzespeeltuin. Zelfs onze huiskat Reinier is leuk. En dat terwijl ik echt geen kattenliefhebber ben. Hier in de speeltuin van Laos komt hij goed tot zijn recht als hij alle muizen, ratten, spinnen en motten vangt.

Vriendin M. en ik slapen in de master bedroom op de bovenste verdieping. In het pikkedonker zoeken we met een zaklamp onze weg naar boven. Het is toch enger dan ik dacht. Als we eenmaal naast elkaar onder de klamboe liggen, voelt het een beetje als kamperen.

Om ons heen zijn allesoverheersende junglegeluiden te horen. “Kun je niet even wat meer praten ofzo?”, vraagt vriendin M. “Dan hoor ik die geluiden niet zo.” Toch vallen we uiteindelijk in een diepe slaap.

Wordt vervolgd.. in deel II

Advertenties

Een gedachte over “Laos Survivor woman part I”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s