Laos Survivor woman part II

Het is 5.00 uur ’s ochtends en de wekker gaat. We moeten er uit. De gids komt ons zo halen, omdat je rond zonsopkomst de grootste kans hebt om gibbons te spotten. Vriendin M.: “Ga jij eerst uit de klamboe? Ik ben zo bang dat Reinier met een grote rat in zijn bek ons aan de andere kant op staat te wachten.” Kat Reinier staat ons inderdaad mauwend op te wachten. Maar dan zonder rat.

De boom beweegt als onze gids al zippend de tree house bereikt. “Shhh! You’re too loud”, laat hij ons weten. We wurmen ons toch weer in ons tuigje (dit keer met poncho, het regent weer eens). In de hoop dat we de gibbons niet hebben weggejaagd.

Plots horen we een raar gefluit. “The gibbons!”. Helaas zijn onze vroege inspanningen niet genoeg om ze deze ochtend te zien, want al snel verdwijnt het geluid in de verte. We lopen en zippen terug waar ons een rijstmaaltijd als ontbijt wacht. Na drie dagen ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds dezelfde rijstmaaltijd, draait mijn maag zich al om bij alleen al de gedachte. Dat is pas een overkill.

Na een lange trekking die middag, waarbij we alle ziplines uitproberen, zijn we haast pro’s. De kabels van soms wel 500 meter lang, voeren je met hoge snelheid langs en over de mooiste plekken in de jungle. De lucht neemt elke keer weer andere kleuren aan, omdat het weer continu omslaat (zon, regen, mist, bewolking.. name it).

Het uitzicht en de beleving van het zippen verveelt nooit. Ook het feit dat we al twee dagen tot onze enkels in de modder lopen, onze benen verzuren, de schoenen die we hebben gekocht voor zo’n 2 euro – een soort kruising tussen een ecco en een waterschoen – extreem lelijk zijn en we de bloedzuigers van ons af moeten trekken, doet er niet meer toe.

Survivor woman. Dat zijn we nu echt. Zelfs als ik ’s avonds weer onder de klamboe lig, is de angst voor beestjes bijna verdwenen. Ik kan alleen nog maar genieten en hopen dat ik door een wonder nog een weekje langer in de jungle mag blijven.

De volgende ochtend gaat de wekker weer om 5.00 uur. Een gibbon-herkansing. Deze ochtend zijn we stil en hebben we alle geluk van de wereld. Rondom ons eigen tree house start het gefluit van de gibbons. Van dat geluid krijg je gegarandeerd kippenvel. Zo bijzonder is het. In de verte zien we de boomtoppen bewegen en ik zie een gibbon in een flits.

De survivor woman zippen nog een paar keer behendig van platform naar platform en voor de laatste keer besmeuren we onze benen met een dikke laag modder.

Mijn gibbon experience in een notendop:
– langste zipline: 500 meter
– aantal aanvaringen met bomen: 1
– aantal ongecontroleerde landingen: 3
– aantal schaafwonden: 1
– aantal blauwe plekken: ontelbaar
– aantal muggenbulten: ik ben de tel kwijt
– aantal bloedzuigers: 2
– aantal sterke verhalen: die heb ik altijd in overvloed
– aantal filmpjes en foto’s: honderden! Die volgen nog.
– aantal paniekaanvallen door spinnen: slechts een kleine
– aantal rijstmaaltijden: 8
– aantal paar schoenen na afloop weggegooid: 1 (dag ecco’s!)
– aantal flauwe grappen uitgehaald: 1

Lees ook Survivor woman part I

Advertenties

2 gedachtes over “Laos Survivor woman part II

  1. Ben van Vliet zegt:

    Hoi Lianne,

    Mooie verhalen. Volgens mij kan je ze niet mooier vertellen, dan op schrift. Ik vond ze erg leuk om te lezen. Over een week mag je er nog wat (meer) over vertellen. Denk nog maar niet aan Schiphol. Dan staan er weer een paar gibbons je op te wachten.

    Kus,

    Ben

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s