Thaise eilanden? Storm!

Het grootste nadeel van reizen in het regenseizoen is uiteraard de regen. In het noorden van Thailand en Laos zijn we dan ook regelmatig met druppende haren en dito kleding gesignaleerd. Maar, we gaan nog naar de Thaise eilanden. En daar regent het niet hebben we besloten. Komt dat even goed uit, want anders stapten we bruiner het vliegtuig in dan dat we nu zijn.

Vanuit Luang Prabang vliegen we via Bangkok naar Koh Samui, waar we al wachtend op de boot naar Koh Pha-Ngan samen met onze backpacks het strand op duiken. Eindelijk zon! Het regenseizoen zou alleen het regenseizoen niet zijn, als plots een donkere lucht met grote snelheid richting het eiland komt.

We springen snel op de boot en het duurt dan ook niet lang voor de eerste druppels vallen. Twee minuten later barst het los. Vriendin M. en ik zitten nog altijd buiten, helemaal aan de achterkant van de boot, op een plateautje. “We blijven zitten hoor!”, schreeuw ik boven de wind uit.

De regen striemt in mijn gezicht en ik klamp me stevig vast aan mijn backpack. Alsof de kans dat ik dan van boord sla, minder groot is. De rest van de mensen op de boot heeft het slimmer aangepakt. Die zitten binnen en staren naar het tafereel achter op de boot, waar wij niet meer bijkomen van het lachen.

Vriendin M. glijdt met haar korte rokje bijna door de gladheid van het plateau af. “Girls! Come on over here, this is too dangerous!”, roept iemand naar ons. We moeten hier inderdaad weg, want we beginnen eindelijk in te zien dat dit niet zomaar een buitje is met een zuchtje wind. Maar hoe? Het stormt en we moeten nog een flinke afstand zien te overbruggen terwijl de boot gevaarlijk op en neer deinst op het ruige water.

De stoerste mannen van de boot starten een kleine reddingsactie, nadat vriendin M. lichtelijk paniekerig een noodoproep deed (“Can you pleaaaase help me sir?”) Voor ons, en voor onze backpacks. De boot slingert ons van links naar rechts. Elke keer als ik in de buurt van een reling kom, grijp ik die dankbaar vast.

Als de mannen ons veilig naar binnen hebben geholpen, zie ik een backpackster hartverscheurend huilen. De geur die om haar heen hangt verraadt waarom. Ik hoop maar dat ze niet over mij of mijn spullen spuugt, aangezien ze gevaarlijk dichtbij staat. Godzijdank houdt ze het dit keer binnen.

Die avond is het noodweer. De stroom valt elk kwartier uit en de stortbuien houden aan. Ook de dagen daarna regent het regelmatig als wij in onze bikini’s op het strand liggen. Is dit dan het eilandleven?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s