Operatie spin – Horror in Thailand

We ontwaken uit een diepe slaap in onze kersverse bungalow op Koh Pha-Ngan. Ik wrijf nog even goed in mijn ogen, doe mijn lenzen in en twijfel nog even over welke bikini zo samen met mij het strand gaat opfleuren. Vriendin M. staat ondertussen tussen haar keurig geëtaleerde kledingstapels op de grond haar strandoutfit bij elkaar te zoeken. Kortom, een vredig en huiselijk tafereel.

Althans, zo leek het.

Nog enigszins slaperig staar ik naar vriendin M. Nietsvermoedend. En daar is hij opeens: de spin. Een monster. Razendsnel rent de spin – formaat cavia – via de voet van vriendin M. een kledingstapel in. Dan denk je de grootste spinnenstad (alias de jungle) te hebben overleefd. Sta je opeens op een Thais eiland oog in oog met het object van je grootste angst.

Ik kan niets anders dan gillen. Vriendin M. kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan, omdat ze slechts iets voelt kriebelen. Ze wordt overigens halverwege dit verhaal tot superheld gebombardeerd. Ik zou een bijpassende cape voor haar moeten maken. Met ogen vol blinde paniek staar ik strak naar de stapel kleding waar het monster in verdween. “Een, een, een spin,” stamel ik.

Gelukkig kent vriendin M. mijn angst en gaat ze op zoek. Ze kijkt me nog altijd aan met een overdrijf-niet-zo-groot-is-hij-vast-niet-blik. Tot ook zij het harig lijf ontdekt: “Ok, deze is écht heel groot!”. En als zij al toegeeft dat het een joekel is, trek ik mijn benen nog dichter naar me toe. Ik ben opgelucht dat mijn bed hoog is. Psychisch lijk ik dan onaantastbaar. Hier ga ik dus ook voorlopig niet vanaf. Tótdat hij weg is.

Omdat superheld M. het lullig zou vinden als ik na drie dagen uitgedroogd en -gehongerd nog altijd in dezelfde positie op het bed zou zitten, start ze operatie spin. De held.

De spin verplaatst zich in hoog tempo door onze kledingstapels. Ik hou hem goed in de gaten, waarbij ik amper met mijn ogen knipper. Vriendin M.: “Het lijkt me beter als je gewoon maar niet kijkt en je je even omdraait.” Terwijl ik naar de bruinige ondefinieerbare vlekken op de muur staar – hopend dat ik zo ontwaak uit deze boze droom – houdt vriendin M. nog even een fotosessie voor het nageslacht.

En nu? Ze kan hem gezien formaat cavia niet makkelijk vangen en laten zitten is geen optie, omdat ik dat niet overleef. “Ik ga hem dooddrukken met dat oude handdoekje van jou, goed?”, suggereert spiderbuster M. Ze graait onderin het prullenbakje dat vol met vies wc-papier ligt. Ik zwijg alleen en probeer mijn trillende lichaam onder controle te houden.

Het geschuif en de geluiden achter me, zorgen ervoor dat ik onrustig ben. “Ik heb hem. Ja, ik denk dat hij dood is, want ik hoorde krak!” Ik blijf er bijna in. “Oh nee, hij beweegt nog!” Heldhaftig slacht ze het monster af met een fleurig handdoekje.

Als een klein kind blijf ik in dezelfde positie, verlamd van angst, achter op het bed. Ik vrees ondertussen voor een blijvende imagoschade. Superheld M. rent een verdiend ererondje door de bungalow. Misschien moet ik haar binnenkort eens huldigen. Rondvaart. Museumplein. Het Nederlands elftal is al eens voor minder gehuldigd.

Advertenties

4 gedachten over “Operatie spin – Horror in Thailand”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s