90’s-geweld

In een paar uur tijd trekt vandaag mijn halve jeugd aan me voorbij. Het is 90’s request week bij 3FM en de radio staat hard. Samen met collega N. haal ik herinneringen op aan de mighty nineties. Aan praktisch elk nummer kleeft een verhaal. Onze eerste singletjes, slowen op schoolfeesten, vriendjes, playbackshows en uitgaansavonden. Je kunt het zo gek niet bedenken of het komt voorbij.

Geheel in de ban van de jaren ’90 zingen of neuriën we de liedjes mee. Tussendoor roepen we regelmatig enthousiaste kreten naar elkaar als: “Ohja!”, “Bríljant”, “Hakkuuh!”, “Ken je deze nog?” en “Die was ik helemaal vergeten!”.

In ongeveer dezelfde outfit als mijn vriendinnen fietste ik in de jaren negentig, soms luid zingend, richting school; slingerend van links naar rechts. Uiteraard ken ik vele dieptepunten qua kleding uit deze periode, met als zwarte bladzijde ‘de tuinbroekenperiode’. Praat er maar niet over. Ik heb de details verdrongen.

Ik denk terug aan de tijden dat ik met cassetterecorder urenlang op mijn slaapkamer voor de radio zat om de beste nummers van de Top 40 op te nemen. Natuurlijk zónder radiocommentaar, wat vaak niet lukte. Mijn geliefde walkman – ongetwijfeld een Sony – lag binnen handbereik en sleepte ik overal mee naar toe.

In de 90’s was ik net als de gemiddelde puber op zoek naar mezelf én daarmee ook naar mijn muzieksmaak. Aangezien de eerste single die ik van mijn zakgeld kocht ‘Captain Jack’ was, kun je je voorstellen dat ik een lange weg te gaan had. Ik geloof dat ik praktisch elk genre wel heb aangehangen, met een zwaartepunt op de pop en R&B.

Boybands liet ik uiteraard niet met rust. Take That en 3T waren toch wel mijn favorieten en posters (ont)sierden mijn muren. Ook had ik uitstapjes naar TLC, Blackstreet, All Saints, Maxwell, Jewel, Peter André (dus..), Eternal, Erikah Badu, Destiny’s Child, Bon Jovi en Usher bijvoorbeeld. Daarnaast hing ik natuurlijk de happy hardcore aan – goh, wat werd ik blij van een half uur hakken vanmiddag – al weigerde ik Nike Air Max te dragen en mee te doen met de trainingspakkenterreur.

Gelukkig kende ik ook mijn klassiekers. Ik noem een Lenny Kravitz, Live, Metallica, Jamiroquai, Radiohead, Alanis Morissette, Oasis en good old K’s Choice. Eén ding van toen ben ik in ieder geval niet verleerd: veel en heel hard muziek draaien. Al deed ik dat vroeger vooral om onder begeleiding van Mariah Carey in zelfmedelijden te verdrinken, omdat ik niet zo’n expert was in puberliefdes. Of juist omdat ik de opstandige tiener uit wilde hangen door happy hardcore te draaien. Gelukkig is mijn muzieksmaak drastisch verbeterd. Al geniet ik enórm van het 90’s-geweld dat uit mijn radio schalt.

Goh, wat moeten mijn ouders het zwaar hebben gehad met mijn muzieksmaak. Maar vooruit, ik kan het niet laten. Gewoon.. om het af te leren en als ode aan de 90’s!:

Advertenties

Een gedachte over “90’s-geweld”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s