De doorbitch van Berghain

Een weekend Berlijn is natuurlijk niet compleet zonder een bezoek aan één van de vele clubs die de stad rijk is. Op vrijdagavond stonden we daarom in een lange rij voor Berghain; dé club in town.

We zijn al gewaarschuwd voor het strenge deurbeleid, want je komt niet zomaar binnen. Aan welke eisen je moet voldoen om tot de lucky few te behoren, weet niemand. Het lijkt compleet willekeurig. Voetje voor voetje schuifelen we naar voren. Ik voel me net een meisje van 16. Bang om geweigerd te worden vanwege haar leeftijd.

Hoe dichter we bij de deur komen, hoe meer zicht ik heb op de doorbitch van Berghain. Het lelijke broertje van Henk Schiffmacher staat als een pitbull voor de ingang. Een tatoeage verbergt de helft van zijn gezicht en twee piercings steken uit zijn onderlip. “Kijk niet zo arrogant!”, zeg ik tegen vriend D. “Zo kom je natuurlijk nooit binnen.”

Ondertussen probeer ik uiterst nonchalant te kijken. Niet te gewillig om binnen te komen. Alsof het helpt. Veel mensen worden geweigerd. Ook de mensen waarvan je verwacht dat ze wél worden toegelaten. Het vertrouwen dat we ‘wel even’ binnen komen, brokkelt langzaam af.

En dan staan we recht voor de doorbitch. Van dichtbij is hij nog veel enger. De rillingen lopen over mijn rug. “Wieviel?”, snauwt hij. Ik antwoord snel en hij knikt naar binnen. Snel vlucht ik langs hem heen richting de garderobe, waar onze camera wordt ingenomen. Geen foto’s (al deden we dat stiekem wél met de telefoon). En dat maakt Berghain nog mysterieuzer dan het al is.

De club is net een spookhuis. Staal, beton, holle geluiden, weinig licht, rode lampen en overal kleine gangen die soms tot onaangename verrassingen leiden. Zo maken we kennis met de spelonken van Berghain. Kleine afwerkruimtes met stoeltjes voor eventuele toeschouwers. Ook belanden we per ongeluk in een darkroom met een gigantische seksschommel die met grove kabels aan het plafond hangt.

Het publiek is overwegend alternatief en danst met lege ogen – en veelal onder invloed van alles wat God verboden heeft – op de Techno die wordt gedraaid. Ik ruik zweet, bier, rook en overige ondefinieerbare muffe luchten, waar ik maar niet teveel bij na wil denken. Pas na een paar uur wennen mijn ogen aan de donkere ruimtes en het schimmige publiek.

Als we weer naar buiten lopen, passeer ik de doorbitch voor de laatste keer en vang ik een glimp op van zijn killersblik. In mijn hoofd herhaal ik snel de gevleugelde woorden die vriendin M. eerder die avond sprak: “Ach, ook hij is ooit een lief klein baby’tje geweest.”

 

Advertenties

3 gedachtes over “De doorbitch van Berghain

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s