Big brother

‘Ben jij Lianne van Vliet?’, hoor ik naast me. Het duurt een nanoseconde voor ik besef dat ik mijn naam hoor. Ik kijk op en zie een man naast ons tafeltje staan. Zijn gezicht zegt me niets. Bijna wil ik hem laten weten dat ik niet degene ben die hij denkt dat ik ben, tót ik besef dat de kans dat hier een andere Lianne van Vliet rondloopt – die ook nog eens op mij lijkt – wel erg klein is.

Normaal ben ik vrij goed met namen en gezichten, maar er gaat geen belletje rinkelen. Als een volleerd weervrouw bedien ik in mijn hoofd een onzichtbaar apparaatje. Met elke druk op de knop verschijnt de man in een andere omgeving: werk, studie, vrienden, vrienden van vrienden, de buurt, etc. Hij schijnt nergens te passen.

‘Je kent mij waarschijnlijk niet, maar ik jou wel.’ Het kwartje valt maar niet. Is dit dan big brother? ‘Ik volg je al heel lang op Twitter. Eigenlijk ben jij naast mijn vrienden en familie de enige onbekende die ik volg, afgezien van de bekende Nederlanders dan’, vervolgt hij. Dit is de eerste keer dat ik uit het niets wordt aangesproken op mijn virtuele leven. ‘Ik weet eigenlijk niet meer precies waarom ik je ben gaan volgen. Ik geloof om een blog die je had geschreven.’

De complimenten vliegen vervolgens over tafel. Ik word er haast verlegen van. Collega G., die naast me zit, moet er hard om lachen. ‘Je hebt een fan!’. De man beaamt dit. ‘Door jou ben ik eigenlijk hier terecht gekomen. Ik vond je tweets over Stand-Up Inspiration interessant en wilde het zelf ook wel eens meemaken.’

‘Maar wie ben jij dan?’

‘Ik ben J., maar je volgt mij niet. Soms reageer ik wel eens op wat je zegt, maar je reageert niet altijd. Of soms kort. En dat snap ik ook wel hoor, dat je niet altijd reageert.’ Een lichtelijk schuldgevoel maakt zich van mij meester, terwijl dat eigenlijk onnodig is. Ben ik dan echt zo’n bitch die nooit reageert? Ik probeer altijd wel iets terug te sturen.

Hij onderbreekt mijn hersenspinsels. ‘Eigenlijk weet ik alles van je.’ Ik slik. Natuurlijk weet ik dat ik veel privédingen de digitale wereld inslinger, maar op het moment dat je een onbekende ontmoet die heel veel van je weet, is dat toch gek. ‘Ja, je was jarig nog niet zo lang geleden en ik ben virtueel met je op vakantie geweest. Ik lees natuurlijk ook je blogs. Ik moet er altijd erg om lachen.’

Als schrijver is een blog (of microblog) mijn podium. Een podium waar ik van geniet. Een podium waar ik het liefst zoveel mogelijk mensen mee bereik. Een podium waar ik – nu ook weer – dankbaar gebruik van maak. Toch is het goed om eens goed geconfronteerd te worden met de dingen die ik publiceer. Er zijn uiteraard meer mensen die mijn schrijfsels lezen dan ik weet. Soms maakt zo’n stiekeme lezer zich bekend, maar zo’n lezer is niet voor niets een stille lezer.

Eenmaal thuis zie ik een tweet voorbij komen: ‘Je valt niet tegen in het echt’. Snel klik ik op ‘follow’. Ik voel me gelijk een stuk minder schuldig.

Advertenties

5 gedachtes over “Big brother

  1. J. zegt:

    Hoi Lianne,
    Erg leuk stukje weer, ik voel me zeer vereerd. Ik hoop dat ik je niet al te zeer heb laten schrikken. En je valt echt niet tegen in het echt. Wie weet zien we elkaar nog eens!
    Hartelijke groet,
    J.

  2. Henk zegt:

    hahahha. echt leuk om te lezen. Dat zou ik toch ook ff schrikku vinden, zo’n ontmoeting. Je weet dat ze meelezen maar je verwacht het niet. En het zijn d’r soms toch meer dan je denkt als je je blogstatistieken bekijkt. Mr ja, da’s de prijs van bloggen. Denk alleen dat de voordelen opwegen tegen de nadelen. Je wilt als mens toch ‘gehoord’ en ‘gezien’ worden. Waar heb je anders twitter en een blog voor.

    Henkkay

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s