De treinromein

Rare types aantrekken. Daar heb ik wel vaker last van. Zo ook dit weekend toen ik in alle vroegte met vriendin M. in de trein naar Maastricht zat. Als we net zijn neergeploft op een bankje zie ik een Romein aan komen lopen. Ik wrijf in mijn ogen, maar hij is echt en komt steeds dichterbij.

‘Is er hier nog plaats voor een Romein?’

Hij gaat naast me zitten en zet zijn hoofddeksel af. Meestal heb ik weinig zin in social talk in de trein, maar dit vraagt om een kruisverhoor. Gelukkig houdt de olijke Romein – die voor een paar dagen uit het Archeon is ontsnapt – van praten.  Heel veel praten.

‘Ik ben fulltime Romein’, legt hij uit. ‘Vandaag moet ik naar de Jaarbeurs. Omkleden is daar nu eenmaal niet makkelijk.’ Uiteraard is het duidelijk dat hij het maar wat mooi vindt om in zijn outfit de trein in te stappen om mensen te laten lachen. ‘Ze zorgen goed voor ons in de winter bij het Archeon’, zegt hij als we kijken naar de dikke sokken en Romeinse sandalen aan zijn voeten.

Bij dit soort types kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Het voelt of ik de kans heb een reportage voor Jambers te maken (‘s Avonds is hij een onopvallende en schuwe jongeman, maar overdag ontpopt hij zich tot een levenslustige Romein). Ik gooi dan ook al mijn interviewtechnieken in de strijd om alles over hem te weten te komen.

‘Dus op een dag weet je het. Je wordt Romein?’

Hij vertelt over zijn sollicitatie en de vriend die hem wees op de vacature. Hij vond dat het echt wat voor hem was door zijn liefde voor geschiedenis en omdat hij ze naar eigen zeggen niet helemaal op een rijtje heeft. Daar kan ik in komen. ‘De eerste dagen in het harnas zijn wennen, maar als je eenmaal de exercitie meester bent.. is het fantastisch!’

Tijdens zijn verhaal bedenk ik me dat geen bedrijfscultuur zo bijzonder moet zijn als bij het Archeon. Zijn ‘vakgenoten’, zoals hij ze liefkozend noemt, zijn allemaal even bedreven. ‘Zij van de Middeleeuwen en prehistorie maken het ook heel bont. En dan moeten we vooral de Vikingen niet vergeten die elk jaar het park overspoelen. Laatst nog kwam ik een Scandinavische Viking tegen in de trein. Dat werd een leuk ritje vakgenoten onder elkaar.’ We knikken bedenkelijk. ‘Maar eigenlijk wil ik gladiator worden. Daar heb ik nu voor gesolliciteerd.’

Het tekort aan mannelijke collega’s is groot, maar dat hindert hem niet: ‘Kijk, de jonkvrouwen hebben niet zoveel aan. Luchtige jurkjes! Dat is wel wat anders dan dit pak.’ Hij begint gelijk een beetje te glimmen als hij het over de jonkvrouwen heeft.

Om dit bizarre tafereel vast te leggen, gaan we met hem op de foto. ‘Sinds ik Romein ben, ben ik meer gefotografeerd dan in de gehele periode voordat ik bij het Archeon ging werken.’ Ook daar kan ik in komen, want eerlijk is eerlijk. Het is geen schoonheid.

De trein rijdt Utrecht Centraal binnen. De Romein zet zijn hoofddeksel weer op en knoopt deze met een touwtje stevig vast onder zijn kin. Zijn trillende hand verdwijnt onder zijn rode gewaad en hij haalt een telefoon uit het jaar nul (zal hij er over na hebben gedacht?) tevoorschijn.

Plots kijkt hij me aan.  ‘Wat zou je ervan vinden om een keer uit te gaan met een Romein?’

Even denk ik dat ik het niet goed hoor. Maar dan herhaalt hij zijn vraag bloedserieus. Ik wimpel hem zo keurig mogelijk af, maar hij geeft niet in een keer op. ‘Ook niet als ik in mijn normale kleren kom?’. Dat aanbod lijkt me nog minder verleidelijk.

Hij staat op, groet ons en verlaat de trein. Een lachsalvo door de hele coupé is het gevolg. De toon was gezet. Het zou een historisch mooie dag worden.

Advertenties

Een gedachte over “De treinromein”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s