Amsterdam Noord ontwaakt

De stilte in het Vogeldorp was deze winter ongekend. Achter de deuren verschuilden de bewoners zich in de tochtige oude huizen. Ik heb me geregeld afgevraagd of de buurt aan een langdurige winterslaap was begonnen, massaal was verhuisd of van het laatste geld een vliegticket naar de zon had gekocht. Mij in mijn eentje achterlatend in een spookdorp. Zo min mogelijk naar buiten komen leek het devies.

Toen ik echter begin maart de grote – en uiterst afzichtelijke – partytent in de achtertuin van de buren zag staan, wist ik hoe laat het was. Het Vogeldorp bereidt zich voor op de lente. En hoe! Barbecues worden stiekem in januari al afgestoft, de kinderen bedenken tactieken om de buurt weer te terroriseren en de stemmen worden gespaard om straks, in de zon, lekker te kunnen gebruiken op het hoogste niveau.

Ik ken geen plek waar het verschil tussen de herfst/winter en lente/zomer zo groot is als hier. Zodra de eerste zonnestralen zich laten zien, verplaatst het gehele meubilair van sommige buren zich naar buiten. Ik kan het ze niet eens kwalijk nemen. Zeker als je beseft dat een deel van deze mini-huizen bevolkt wordt door gezinnen. Ik ken verhalen van kinderen die in de bezemkast slapen. En dan heb ik het niet over Harry Potter.

Het is gedaan met de rust. De buuf laat zich weer veelvuldig horen en zien, de partytent is ondertussen alweer gesneuveld en staat op het punt om vervangen te worden, het tokkiegehalte stijgt aanzienlijk, de dagjesmensen met stevige stappers komen weer aapjes kijken en de ‘dorpswaakhond’ rijdt de hele dag rondjes op haar fiets om te checken of alle auto’s wel op slot zijn en er geen sleutels in de deur zitten.

Maar toch houd ik van dit dorp. Zo vraagt de bejaarde buurman op de hoek me elke ochtend of ik wel voorzichtig doe als ik naar mijn werk fiets, groeten mensen tenminste nog als ze elkaar tegenkomen, drink ik graag een wijntje met de leuke buren en doe ook ik aan tuinuitbuiterij. In mijn eentje óf met mijn vrienden.

Het wachten is nu op het moment dat André Hazes op vol volume door de straat schalt. De ervaring leert dat de rust daarna langzaam weer terugkeert. Tot die tijd houd ik me maar gedeisd. En ach. Het is lente!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s