Klieren

Langzaam verdwijnt Paradiso in de duisternis. Raul Midón neemt ons mee in zijn donkere wereld en speelt de sterren van de hemel. Nu mijn visuele zintuigen zijn uitgeschakeld, komt de muziek binnen. Even zit ik diep geconcentreerd te luisteren, maar al snel steekt een mij bekend fenomeen de kop op. Mijn spanningsboog. Of moet ik zeggen ontspanningsboog?

Terwijl ik me probeer te concentreren, gaat het na enkele nummers mis. Heb ik die mail nou nog beantwoord? Mijn neus jeukt. Oh ja, morgen niet vergeten om vriendin X. te bellen. Focus. Concentreer je. Zie je. Ik kan het wel. Wat is het trouwens donker. Oh nee toch niet. Daar is wat licht. Focus.

Het meest bizarre is dat ik me het best kan concentreren als ik heel hard muziek draai, maar zodra ik stil moet zitten en luisteren, gaat het mis. Ooit kon ik dit best goed, maar nu is mijn spanningsboog niet lang gespannen te houden. Ik ben zo gewend om die enorme hoeveelheid dagelijkse prikkels te verwerken – je bent een multitasker of je bent het niet-, dat ik niet meer weet hoe ik die enkele prikkel moet verwerken.

Of het nou een willekeurige vergadering is, een congres, een theatervoorstelling of zo’n stil concert. Het gaat mis. De focus verdwijnt en ik wil klieren. Juist. Klieren. Propjes gooien, flauwe grappen uithalen. Als het maar kinderachtig is. In mijn drang naar een kliermoment begin ik stelselmatig te grinniken. Op het moment dat ik niet meer geheel stil kan zitten, draait mijn kliermechanisme overuren.

Zo ook vanavond. In het donker kun je namelijk zoveel leuke dingen doen. Zonder dat iemand het ziet, krijg ik een grote grijns op mijn gezicht. Ik heb een plan. Stilletjes buig ik voorover. Mijn handen raken de grond. Voorzichtig probeer ik de schoen van vriend T. te vinden op de tast. Volgens mij heeft hij veterschoenen aan. Als het me lukt om de veters van beide schoenen aan elkaar te knopen, kom ik werkelijk niet meer bij. In mijn hoofd zie ik het al helemaal voor me.

Opeens heb ik zijn been vast in plaats van zijn schoen. Niet bepaald subtiel, maar daar heb ik wel vaker last van. Vriend T. schrikt op: ‘Ben jij dat? Wat doe je?’. Teleurstelling alom. Het moment is voorbij. Plan mislukt. Ik vertel hem mijn mislukte plan en schat in dat hij ook wel in is voor een kliermoment. ‘Ja, laten we heel hard op iemand zijn rug slaan,’ zegt hij sarcastisch. Uiteraard gebeurt er niets.

Na afloop spreekt vriend T. me aan op mijn gedrag. Nu mag ik weer normaal praten, dus vertel ik bevangen door enthousiasme alle plannen die ik had bedacht in een creatief moment van stilte. Hij zwijgt even. Dan kijkt hij me strak aan.

‘Ik wil best een dag in jouw hoofd doorbrengen. Het lijkt me heel bijzonder.’

Advertenties

2 gedachtes over “Klieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s