Het dondert en het bliksemt – Angkor Wat

Onderuitgezakt en intens moe zit ik om 5.00 uur in de tuktuk op weg naar Angkor Wat. Afwisselend open en sluit ik mijn linker- en rechteroog. Mijn blik is troebel en mijn rechteroog probeert onverhoopt scherp te stellen. Blijkbaar is een nachtje doorhalen in Siem Reap een recept voor brandende ogen en trillende handjes. Mijn lens trilde zo van mijn vinger, ergens de badkamervloer op waar ik hem niet meer kon vinden. En na slechts 2 uur slaap kreeg ik het niet meer voor elkaar om de juiste nieuwe lens te vinden.

Met één oog open kijk ik naar vriendin M. die naast me zit. Ze zwijgt en staart leeg de donkere straten in. Haar gezicht staat op onweer. Ondanks de uitputtingsslag van vannacht heb ik er zin in. Angkor Wat bij zonsopgang bekijken prijkt al jarenlang ergens op mijn moet-ik-heel-snel-een-keer-zien-lijst.

Echter heeft vriendin M. er totaal geen zin in zo te zien. Een kleine poging om een gesprek aan te knopen, staak ik vrijwel direct. Zwijgend zitten we naast elkaar in een stoet van tuktuk’s.

Bij aankomst in Angkor spring ik van de tuktuk om een – véél te duur – entreekaartje te kopen. Vriendin M. sjokt met hangende schouders achter me aan. Omdat ze in Angkor nogal panisch zijn qua bezoekers, krijgt iedereen een foto op zijn kaartje. Ik onderga dit veel te vroege fotomoment gelaten en duw een tegensputterende vriendin M. voor de lens van de camera.
Ik heb zelden zo’n chagrijnig gezicht gezien. Haar foto liegt er niet om.

Bij aankomst voor Angkor Wat klinkt er wat gebrom uit haar: ‘Als dit het is dan ben ik er heel snel klaar mee vandaag.’ De moed zinkt me in de schoenen. Dit is er namelijk een: een onvervalst ochtendhumeur waar vriendin M. me elke reis wel een keer mee overvalt. Normaal lach ik dit hard weg, maar deze ochtend lukt het me niet. Niet nú een ochtendhumeur. Niet hier. Zeker niet na zo’n korte nacht.

Samen staren we naar Angkor Wat, wachtende op de zonsopkomst. Na een half uur wordt duidelijk dat we geen geluk hebben. De zon komt op achter een dik wolkendek. Uiteraard voedt dit het humeur van mijn gezellige vriendinnetje.

Dan maak ik er zelf maar wat van. Terwijl vriendin M. na een paar passen blijft staan op een pleintje, loop ik gewapend met camera verder. Zowaar sluit ze na een tijdje weer sjokkend aan.

Een ontbijt en twee tempels verder ben ik het zat. De rollen lijken wel omgedraaid, want ik ben nu net de strenge juf die iemand terechtwijst. Vriendin M. sputtert wat na, maar na een water- en toiletstop lijken haar ogen wat helderder.

Beetje bij beetje verdwijnen de donderwolken uit haar gezicht: ‘Kan ik het ooit nog goedmaken? Wil je nog wel mijn vriendinnetje zijn?’. Ik laat haar nog maar even. Dat schuldgevoel bevalt me wel.

Advertenties

4 gedachtes over “Het dondert en het bliksemt – Angkor Wat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s