Pannenkoek

Nee, niet hij. Niet als eerst. Nee, nee, nee! Kan ik nog weg? Waarom gingen we dit ook alweer doen? Dit wordt typisch zo’n try before you die waar je achteraf spijt van hebt. Misschien loopt hij naar mijn buurvrouw links. Of naar vriendin M. die met haar ogen schreeuwt om hulp. Waar beginnen we aan?

Met mijn ogen probeer ik hem de andere kant op te sturen. Misschien heb ik wel bovennatuurlijke krachten. Als ik ze heb, zou het nu hét moment zijn om deze te ontdekken. Misschien moet ik mijn ogen sluiten. Dan is hij er gewoon niet. Binnen een paar seconden staat hij echter recht voor tafel 21. Mijn tafeltje. Inclusief kitscherig plantje en een waxinelichtje. Alsof dat de sfeer ten goede komt.

‘Hoi’, mompelt hij en geeft me een slap handje. ‘Ik ben J.’
Het is de jongen uit de bar van net waarvan ik zeker weet dat hij is gedwongen door zijn moeder om hier te komen. Hij schuift zijn stoel naar achter en gaat recht tegenover me zitten. Van de zenuwen begint hij te lachen als een schorre gans.

Shoot me.

Ze zeggen weleens dat je jezelf van boven kunt zien op het moment tussen leven en dood. Dat je dan buiten je lichaam treedt. Ik heb blijkbaar een bijna-dood-ervaring, want vanaf een donzig wit wolkje staar ik naar mezelf in een ruimte vol tafeltjes en mensen. De sneuheid druipt ervan af. Vanaf nu is het overleven. Dik vijf minuten lang. Dit is eens en nooit meer.

‘Hoi’, zegt hij nogmaals. Alsof ik dat net nog niet had gehoord. ‘Mogen we wel beginnen? We moeten eigenlijk wachten op het startsein’. Ik kan nu drie dingen doen. 1. Heel hard huilen. 2. Wegrennen. 3. Iets zeggen. Ik spreek mezelf stilletjes toe. Het kan niet anders of dit is de ergste van alle mannen die hier aanwezig zijn. Optie 3 dan maar: praten. Dan kan het straks alleen maar beter worden. ‘Ehm, hoi’.

‘Weet je. Ze zeggen wel eens eh.. dat eh.. een eerste gesprek net zoiets is als een pannenkoek’, zegt hij stamelend. Ik kan er niets aan doen, maar ik begin te gieren van het lachen. Hier heeft hij al een maand op geoefend met zijn moeder. Dat kan niet anders. ‘Sorry hoor,’ zegt ik, ‘een pannenkoek?’. Hij kijkt me straks aan. ‘Ja, die mislukken altijd zeggen ze. Maar niet bij mij hoor. Daar heb ik nooit last van.’ De schorre gans verschijnt weer op het toneel. Ik kan er niets aan doen, maar ik proest het uit van het lachen. Dit vergeet ik mijn leven lang niet.

Het startsein klinkt en het lijkt of ik al tergend lang ongemakkelijk aan tafel zit met de pannenkoek. En dan moeten we nog beginnen. Vriendin M. zit semi-geinteresseed naar haar date voor 5 minuten te kijken. Zo te zien is zij er stukken beter in dan ik. De pannenkoek doet nog een poging de vaart in dit amusante gesprek te houden. ‘Ehm, hobby’s. Heb je hobby’s?’

Ik kan dit gewoonweg niet serieus nemen. Hopelijk hij ook niet, maar daar lijkt het wel op. Dat moet ik testen. ‘Hobby’s. Tja, zeker. Heel veel. Ik hou van hobby’s: punniken, breien en puzzelen natuurlijk’, zeg ik sarcastisch. Tot mijn stomme verbazing beginnen de ogen van de pannenkoek te glinsteren. ‘Puzzelen’, zegt hij. ‘Dat doe ik ook 1x per jaar. Met kerst. Zo’n grote van heel veel stukjes. Mijn schoonzus is daar echt heel goed in. En..’.

We worden onderbroken. Saved by the bell. Hij wil doorpraten. ‘Sorry, maar het is tijd voor mijn buurvrouw. Ik weet zeker dat je haar enorm leuk vindt,’ en ik knik naar vriendin M. Mijn matchkaartje toont al een kruis bij de NEE. Blijkbaar heb ik die aangekruist nog voor hij aan mijn tafel zat. Gelukkig heb ik een paar minuten pauze. Achter zijn naam schrijf ik ‘pannenkoek’. Dit wordt ongetwijfeld een mooie avond.

Advertenties

Een gedachte over “Pannenkoek”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s