Stilte in India? Himala-YA!

Weken terug had ik een visioen. Met de klanken van Eddie Vedder – into the wild – in mijn hoofd, beklom ik behendig de bergen in Ladakh. Het enige waar ik achteraf wat last van zou hebben, is spierpijn. Laten we het erop houden dat dit een typisch geval van overschatting van mezelf was. Ondanks het feit dat het beklimmen en kamperen in de Himalaya letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt is van onze reis in India.

In plaats van Eddie Vedder hoorde ik echter steevast nummers als ‘Bloed, zweet en tranen’ en het immer gevoelige ‘Ademnood’. Eerlijk is eerlijk. De Himalaya is geweldig, maar hield me wel even een flinke spiegel voor. Happend naar adem beklommen we een aantal bergpassen van meer dan 5.000 meter. Op onze AllStars; daar doen we immers al jaren alles op.

Van tevoren hadden we uiteraard in onze Lonely Planet al vluchtig wat gelezen over AMS (accute mountain sickness). Nu vond ik het al wel opvallend dat hier wel heel veel over geschreven was, maar echt veel aandacht hadden we hier niet aan besteed. Ok, op twee dagen acclimatiseren in Leh (lees: terrasjes pakken, eerste en enige biertje drinken tot nu toe, boeken lezen en weinig bewegen) na dan. Het pakte echter anders uit.

Dat je ziek wordt in India is een gegeven, maar dat dit hoogteziekte zou zijn, had ik niet bedacht. Het werd een tocht vol ontberingen… Geloof me. Iedereen die ons ook maar een beetje kent, had ons niet herkend. Een overzichtje van 4 dagen in Ladakh:

  • Niet douchen/haren wassen
  • Nachtenlang wakker liggen
  • Slapen in een tentje (hoogste punt ca 4.800m)
  • Geen tanden willen poetsen ivm de kou ’s nachts
  • 3 bergpassen van meer dan 5.000m lopen (waarvan 2 op 1 dag)
  • Extreme hoofdpijn
  • Duizeligheid
  • Chronische ademnood
  • Eieren en aardappels als lunch in onze smulbox
  • Op reis met een onvervalste vogelaar die bijna een hartaanval kreeg
  • Kokhalsend omhoog
  • Slapen in stinkende slaapzakken van een ander
  • Alles op de AllStars met de grootste blaar uit mijn leven tot gevolg
  • Voorliefde gekregen voor wandelstokken (we
  • ‘Naar de wc’ gaan terwijl iedereen toekijkt
  • Direct na het ontbijt rauwe knoflook moeten eten ivm de AMS
  • Geen eetlust hebben
  • Yogasessie met een berglandschap op de achtergrond waar je stil van wordt
  • Afgesloten van de buitenwereld
  • Uren wachten op de ponyman (komt hij wel of komt hij niet)
  • Zeikende medereizigers (relaxter dan hier heeft u ons nog nooit gezien)
  • Persoonlijke grens verleggen, trots opzij gezet
  • Slapen en lopen in dezelfde kleren. Vier dagen lang.
  • Ontelbare marmotten spotten
  • Bloedneus
  • Een bijna verloren AllStar van Marloes bij het oversteken van een rivier.
  • Hijg. Hijg. Hijg. Hijg.

U leest het. We zijn uitgedaagd. En ja, ondanks het feit dat we onszelf lichtelijk – ahum – hadden overschat, ben ik ervan overtuigd dat iedereen die ons heeft ‘gewaarschuwd’ voor India ons juist onderschat. India? Ons land!

Zo. En nu gaan we ons weer bekeren tot Sikh in Amritsar.
Hoofddoek om en gaan.

Advertenties

4 gedachten over “Stilte in India? Himala-YA!”

  1. Gaaf om te lezen dat je in de Himalaya zit. Erg mooi. Jaloers.

    Ben minder jaloers op je ervaring met hoogteziekte :). Heb het zelf ook gehad tijdens mijn beklimming van de Mont Blanc. Ik heb me nog nooit zo belabberd gevoeld. Gelukkig gaat het weer over.

    Anyway, enjoy!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s