Dierenleed in India

Zittend op onze backpacks kijken we naar de kleurrijke menigte aan de andere kant van het perron. Op het hoofd van de vrouwen bevinden zich grote tassen en zware zakken. Respect. De blik van vriendin M. schiet opeens naar de rails voor ons. Ik ken die blik.

Een combinatie van angst en lichtelijke paniek is van haar gezicht af te lezen. Ik weet direct hoe laat het is. Het kan niet anders of er is een rat gesignaleerd. En inderdaad; voor ons scharrelen dikke grijze ratten tussen het afval op de rails. Het valt me nog mee. We zijn immers al een dikke week in India en hier op het station van Amritsar signaleren we ze voor het eerst.

Ik zie vriendin M. tot mijn verbazing eerst een paar tellen denken: grote of kleine paniekaanval? Dat is wel eens anders geweest. Enkele jaren geleden zette ze het nog op een rennen met haar armen wild om zich heen maaiend. Mij gierend van het lachen achterlatend. Blijkbaar leren we tijdens het reizen toch beter met onze angsten om te gaan, want deze reactie valt me niets tegen.

Psychisch had ik me er al op voorbereid dat ik in India de held uit moest hangen. Dit is niet het land waar de objecten verantwoordelijk voor mijn doodsangst zich massaal verzamelen: spinnen. Dat heb ik mezelf in ieder geval aangepraat. Het is echter wél een gegeven dat we ratten en muizen tegenkomen en laat dat nou net de grootste angst van vriendin M. zijn naast de immer onbegrijpelijke vissenfobie.

Het scheelt dat ik niet bang ben voor ratten, maar om nou te zeggen dat ik groot fan ben…nee. Maar, ik heb sinds een aantal jaar iets goed te maken. Vriendin M. heeft namelijk nog steeds een heldenstatus nadat ze mij ooit in Thailand heeft gered van de grootste spin die ik ooit in mijn leven heb gezien inclusief bijbehorende paniekaanval. Ik had wel dood kunnen zijn.

Met dit gegeven in mijn achterhoofd praat ik op vriendin M. in: ‘Zie je wel dat je kalm kunt blijven? Top! Daarbij is het maar goed dat ze hier op de rails en niet in onze trein.’ Gefixeerd houdt vriendin M. de mormels voor ons in de gaten tot onze trein naar Varanasi het station binnenrijdt. We vinden al snel de coupé waar we ons de komende 22 uur moeten vermaken.

We praten. We lachen. We kaarten. We lezen. Dan opeens zie ik een vluchtige schaduw achter het stapelbed tegenover ons. Ik besluit wijselijk niets te zeggen, maar het duurt uiteraard niet lang voor ook vriendin M. dierlijke activiteiten in de trein ontdekt. ‘EEN MUIS! ER ZIT EEN MUIS IN ONZE TREIN!’. Inwendig slaak ik een kleine zucht. Dat wordt een helse rit. Niet omdat ik bang ben voor muizen, maar wel omdat de kans dat ik 22 uur lang met een hysterische vriendin M. in de trein zit, best aanwezig is.

Enigszins verstijfd zit vriendin M. te kijken naar de plek waar ze als laatst de muis heeft gezien. Ondertussen ga ik op zoek. Op de bedden. Achter de bedden. Tussen de bedden. Onder de bedden… Als ik die muis maar naar buiten krijg. Niet geheel verbazingwekkend houdt het beestje zich ergens schuil en moet ik de strijd opgeven. Een rustige treinreis gaat dit in ieder geval niet meer worden.

Net als de rust weer is teruggekeerd en we aan een onvervalste Indiase treinmaaltijd zitten, schreeuwt vriendin M. het uit. Binnen enkele seconden zit ze op het bovenste bed met haar knieën opgetrokken. Ik schrik me rot van haar reactie en veer overeind. ‘Wat is er?’. Met grote ogen kijkt ze me aan. ‘HIJ ZAT OP JE SCHOUDER! JE HAD EEN MUIS OP JE SCHOUDER!’

Het treinpersoneel komt af op alle commotie. Ondertussen ben ik weer aan een nieuwe inspectieronde bezig. Op zoek naar de muis. ‘A mouse. It’s a mouse!’, bibbert vriendin M. tegen de mannen, maar uiteraard zien zij de urgentie niet. Toch tovert een van de mannen een bus allesvernietigende spray tevoorschijn die hij overenthousiast gebruikt. Vriendin M. zit nog steeds ineen gedoken op het bed zichzelf ernstig af te vragen hoe ze hier nog kan slapen.

Tot wel 5 keer toe inspecteer ik de trein. Ik voel me net een ghost buster zonder het juiste materiaal. Stiekem fluister ik een van de treinmannen op de gang in dat hij straks moet zeggen dat de muis verdwenen is in de hoop dat vriendin M. op zijn minst weer van het bed afkomt en straks durft te slapen.

Langzaam, na nóg een nieuwe mouse hunt, klautert ze naar beneden. De muis laat zich nog een paar keer zien, maar is voor mij te snel. Terwijl vriendin M. die nacht volledig ingepakt in slaap valt, lig ik te balen. Daar gaat mijn kans op een heldenstandbeeld.

Advertenties

2 gedachten over “Dierenleed in India”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s