India: Pradip et al.

Er zijn veel aspecten aan India die ik nooit meer vergeet. De geuren. De kleuren. De mannen. De drukte. De Himalaya. Het getoeter. De mannen. De ziekte. De treinen. Het verkeer. De mannen. Bollywood. De baarden. De Ganges. De stations. Het eten. De mannen. Ik herhaal: de mannen. 

Als twee vrouwen op reis door India, is het een vanzelfsprekendheid dat we de aandacht vragende, starende mannen van ons af moeten slaan. Alhoewel we daar in Nederland ook bedreven in zijn, hebben we ons er maar op ingesteld dat ‘de man’ een rol zou spelen tijdens deze reis. Dan bedoel ik uiteraard niet mannen in de categorie Prins Ali. Geloof me, ik ken geen enkele vrouw die hier dolenthousiast is geworden van de Indiase man. Het Engelse meisje dat we in de trein ontmoetten hier even buiten gelaten, maar die was sowieso niet serieus te nemen. Dat telt dus niet.

Nergens ter wereld zijn zoveel mannen die denken dat ‘nee’ niet in het vocabulaire van een vrouw voorkomt. Het woord ‘nee’ wordt op een dubieuze manier door het mannelijk brein genegeerd of juist omgevormd in een ‘ja’. Dat is heel bijzonder kan ik vertellen. Een uitzondering zijn overigens de mannen uit de Sikh-gemeenschap. Voor de leken onder ons: mannen met baarden en tulbanden.

Na een aantal keer films te hebben gezien in India (tip: doen!), ben ik er uit. De Indiase man leeft als een Bollywood-ster. Een gemiddelde film in India is immers te voorspellen aan een terugkerend ritme: man wil vrouw, vrouw zegt nee, man geeft niet op, vrouw zegt nee, man blijft proberen, vrouw zegt nee, man wordt vervelend, vrouw zegt nee, man wordt nog vervelender, vrouw denkt dat ze verliefd is op man, man zet door, vrouw is overtuigd van liefde voor man, man blij, vrouw blij, man en vrouw trouwen. Man en vrouw gelukkig.

Aangezien de filmindustrie in India grootser dan groots is en de Indiërs en masse met het gehele gezin naar de bioscoop gaan, is het gedrag van de Indiase man misschien wel met de paplepel ingegoten door de filmindustrie. Is er al eens een significant bewijs geleverd middels een wetenschappelijk onderzoek naar de relatie tussen mannelijk gedrag en de blootstelling aan Bollywood-films door Pradip et al.? Zo nee, wie biedt zich aan?

Terug naar het begin van onze reis. We waren voorbereid. Het gestaar begon direct na onze overstap in Moskou op weg naar Delhi. Staren. Staren. Staren. Maar eerlijk is eerlijk, vanaf het eerste moment accepteerden we het gestaar en leverde het eerder de slappe lach op dan ergernis. Na twee weken keerde het tij. Er werd geschreeuwd, we werden achtervolgd, meerdere keren bekogeld met stenen en bijna beroofd (verhaal volgt)… Don’t ask me why. Respect verdween en boosheid nam toe. Begrijp me niet verkeerd. India is een fantastisch land in heel veel opzichten. Het was een te gekke reis, maar oh was was ik klaar met de mannen.

Als ik thuis mijn backpack uitpak in het fijne Amsterdam Noord, zie ik een berichtje op mijn telefoon. Vriend D., geboren in India, die wil weten hoe onze reis is geweest. Ik slik en neig er naar om hem de komende weken niet te bellen. Toch pak ik de telefoon: ‘Je bent de leukste Indiase man die ik ken.’ En zo is het.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s