Agra India: Grijpgraag

Een paar weken India betekent in een recordtempo kilo’s verliezen en een fotocamera vol kleurrijke foto’s hebben. Allebei mooi meegenomen. We kunnen het land alleen niet verlaten zonder de Taj Mahal te vinken. Lichtelijk sceptisch trokken we gister naar het wereldwonder in Agra. Ik geloof niet zo in wereldwonderen. We waren echter blij verrast toen we opeens met grote ogen naar het enorme bouwwerk stonden te kijken. Wow. Gaat dat zien. Maar dan echt. 

Taj MahalDe paden af
Tevreden strepen we de Taj Mahal van onze must see list. Onze laatste trein naar Delhi is geboekt. Nog even en we zitten weer in het vliegtuig. We hebben echter nog een dag in Agra, maar het is vrijdag en dat betekent dat het leven stil staat. Tja, want als de Taj Mahal dicht is, kunnen we de rest van het leven ook maar beter stoppen. De straten zijn uitgestorven en winkels gesloten. Alleen de apen bewegen zich ongestoord over de daken. Gelukkig krijgen we een tip om achter Agra Fort de markt te bezoeken; een plek waar toeristen normaal niet komen en die voert langs de sloppen. Van de gebaande paden af en het echte India weer ervaren. Van tevoren zijn we gewaarschuwd. De armoede is groot en wij zijn daar rijk. Nu zijn we de hele reis al op onze hoede, maar we nemen nu toch wat extra maatregelen.

Onze waardevolle spullen stoppen we in ons cameratasje die we stevig om ons heen klemmen. De lange shawls die we ook weleens als hoofddoek gebruiken hier, knopen we om onszelf en onze tassen heen. We zijn er klaar voor. Ik kijk goed om me heen. We passeren een grote stapel met vuilnis waar iemand lekker over heen staat te plassen. Je moet het toch ergens kwijt. Het gekke is dat de ranzigheid in India tot op zekere hoogte went, maar de armoede minder. Laten we daar nu weer mee geconfronteerd worden.

Gegrepen
We lopen na ons uitstapje terug de wat meer beschaafde wereld in en ontdoen ons van onze shawls. Het is echt even te heet en we hebben de markt immers overleefd. Terwijl we het er over hebben dat we op een paar scheldkannonades en stenengooiers na, ons er best goed doorheen slaan hier in India, komt er een Indiër naast ons lopen: ‘Hello.. miss, helloooo’. We zuchten diep. Daar heb je er weer een. Nog steeds niet helemaal hersteld van de ziekte hier, trek ik dit echt even niet. Gelukkig zijn we bedreven in het afwimpelen. Hij blijft op de weg naast vriendin M. lopen. Aangezien de beste techniek vaak negeren is, passen we deze maar toe. Terwijl we doorpraten, houd ik hem met een schuin oog in de gaten.

Opeens schiet zijn rechterarm razendsnel richting vriendin M. die net weer het woord heeft genomen. Hij grijpt nét naast de cameratas. Wij zetten het alsof het zo is afgesproken op een synchroonbrullen. Schreeuwen. Gillen. Schelden. En dat op een ongekend volume. De man schrikt en zet het op een rennen naar de scooter die een stukje verderop in de straat al klaar staat om weg te rijden. Ik moet zeggen dat ik er zelf ook wel van onder de indruk was.

Verbouwereerd kijkt vriendin M. me aan: ‘Hij greep me gewoon vol in mijn tiet! Nou jaaaaa ik word hier gewoon midden op straat aangerand.’ Ik ben minimaal net zo boos, maar ook moet ik een beetje lachen. Ik kuch en wijs richting de cameratas die nog altijd keurig om haar nek hangt. ‘Ehm.. ik geloof dat je blij mag zijn dat je die tas nog hebt, want daar ging hij voor.’ Die avond bekijkt vriendin M. vol ongeloof de kersverse blauwe plek: ‘En toch heeft hij me gewoon betast’.

Advertenties

3 gedachten over “Agra India: Grijpgraag”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s