Running the night met Nike

De rook van de rookmachine trekt weg en voor me zie ik een oranje massa rennende vrouwen. De vertrouwde adrenalinekick die ik miste voor de start, weet me net op tijd te bereiken. Mijn timing laat me voor de verandering eens niet in de steek. Dat is een goed voorteken. In het dagelijks leven is mijn energielevel vrijwel altijd hoog, maar rennend ben ik net een diesel. Rustig starten en snel eindigen. Vandaag voelt anders.We own the night Amsterdam

Voor ik het weet sprint ik weg en hol ik als een blij ei achter de oranje sliert aan. Het eerste kilometerpunt is al in zicht en ik besef me dat ik nog steeds een veel hoger tempo ren dan normaal, maar ik wil alleen maar door. Verder, sneller. Mijn benen zien er misschien gehavend uit, maar voelen goed.

Ik spreek mezelf streng toe: dit tempo mag ik nog maximaal een kilometer volhouden, maar dan moet ik echt mijn normale tempo aannemen voor ik na een paar kilometer met mijn gezicht vol op het asfalt stort. Dat zou een gênante bedoening zijn. Vriendin S. rent in de buurt met een grijns op haar gezicht. Zo te zien gaat het ook bij haar lekker.

De een na de ander haal ik in – dat is normaal wel anders! – en ik denk aan mijn eerste poging tot hardlopen jaren terug. Vijf kilometer op een slakkentempo voelde als het beklimmen van de Himalaya. Ik geloofde er heilig in dat ik niet gemaakt was om te rennen. Vreselijk. Saai. Sporten was nooit een probleem, maar voor rennen miste ik het talent. Ik wilde direct snel zijn én ver kunnen lopen. Ik kon het allebei niet. Daarbij had ik de ene na de andere blessure. Dat helpt niet kan ik vertellen.

Ja, het duurde heel wat jaren en nee, ik heb niet opeens een talent voor hardlopen, maar ik kan niet meer zonder. Als ik door een blessure weer eens niet of weinig mag trainen, kun je maar beter zorgen dat ik niet te vaak in de buurt ben. Na de CPC was het weer zover, maar sinds enkele weken kan ik weer voluit trainen en voelt het alsof ik als een soepele hinde We Own The Night van Nike ren. Nu voelt het altijd beter dan dat het eruit ziet met die rare benen van me, maar dat terzijde.

Mijn gemijmer heeft ervoor gezorgd dat ik opeens al bij de drie kilometer ben en nog altijd op een hoog tempo loop voor mijn doen. Hier ga ik spijt van krijgen zegt mijn verstand, maar ik voel me super dus besluit het erop te wagen. Doorgaan met het tempo. Wie weet krijg ik het voor elkaar om onder de 55 minuten te rennen. Iets wat me nog maar één keer is gelukt. Als ik op de vijf kilometer hoor dat ik rond de 26 minuten zit, geeft met dat een extra boost. Ik ga hem halen.

We own the night by nikeDe sfeer tijdens het rennen is top en de meiden voor me die behoorlijk doorrennen, trekken me mee; kilometer na kilometer. Tot de zeven kilometer voel ik me onoverwinnelijk. Slechts een greintje gezonde vermoeidheid merk ik aan mijn ademhaling. Maar dan  gaat het mis. De acht komt maar niet in zicht en dan wil mijn lichaam niet meer. Het tempo lag te lang te hoog. Een enkeling stopt om een stukje te lopen, maar stoppen tijdens een wedstrijd komt echt niet voor in mijn woordenboek.

Van de acht naar de negen kilometer was erg. Een lang saai stuk. Geen toeschouwers. Weinig renners om me heen. Een gevecht met mezelf. Waarom doe ik dit in godsnaam? De belofte van koninginnenacht om volgend jaar de halve marathon te rennen tijdens de CPC schiet door mijn hoofd. Hoe kom ik hier nog onderuit? Als ik nu al instort voor de negen kilometer, hoe kan ik dan OOIT de 21 kilometer uitlopen? Een ding weet ik zeker. Dat ga ik dus mooi niet doen.

De laatste kilometer. Ik zie in de verte de toeschouwers staan. Aanzetten. Hoe harder ik ga, des te eerder ik bij de finish ben. Ik ben uitgeput, maar de laatste honderden meters vind ik de laatste restjes energie in mijn lichaam. Sprintend ren ik langs de klappende mensen de Gashouder in. ‘Je bent er bijna!’, hoor ik en voor ik het weet, sta ik opeens op een podium waar een aantal zeer appetijtelijke mannen (met werkelijk práchtige lendenen..zucht) ons staat op te wachten.

PR #wotn

Ik zet mijn app uit en check mijn tijd: ‘OH YES!’ hoor ik mezelf per ongeluk hardop zeggen. Een van de mannen kijkt me grijnzend aan en geeft me een high five: ‘You go girl!’ Een PR. Een dik PR zelfs. Het leven is fijn.

Running rocks.

Toch maar aan die halve marathon denken voor volgend jaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s