Leg ons daar maar neer – een nacht in Tel Aviv

‘Zo, dat is weer even iets anders dan afgelopen jaren. Eens geen slaven die de lift moeten aantrappen’, grapt vriendin M. Het is 5.30 in de ochtend en we staan in de lift van het appartementencomplex waar we de eerste nachten doorbrengen bij een Israëlische vrouw die we via AirBNB (love it!) hebben gevonden. Het is duidelijk het mooiste gebouw in de straat dus zijn we in onze nopjes. Dat kan niets meer dan goeds beloven.

De lift stopt op de zevende etage en we stappen uit met onze backpacks. Op de deur van nummer 125 zit een cijferslot. Braaf draaien we aan de wieltjes tot de code verschijnt die onze host heeft gestuurd. Altijd fijn om te merken dat het slot ook echt open gaat. We zijn benieuwd naar wat ons binnen te wachten staat. Enthousiast doe ik de deur open. Althans, ik doe een poging tot.

De deur is vergrendeld en geeft maar een paar centimeter mee. We kijken elkaar aan. Damn. Daar sta je dan in Tel Aviv midden in de nacht, hunkerend naar slaap. Gelukkig krijg ik een ingeving. Er móet iemand binnen zijn. Het stemt ons hoopvol. We moeten twee keer bellen voor we geluiden horen vanuit de kamer.

Het hoofd dat slaperig om het hoekje kijkt doet me denken aan een oost-Europese (over datum) pornoster met een out of bed look. Ze snapt er niets van. ‘Why you early? You must tell!’, zegt ze chagrijnig in gebrekkig Engels. Dat we dat wel degelijk hadden gedaan, was ze op dit tijdstip even vergeten. Ze opent de deur en knipt het licht aan. ‘Shhhhhhh!’ Ze wijst naar de deur van de enige kamer in het huis. Onze kamer. Zo te zien ligt daar nu iemand anders te snurken. Zelf slaapt ze op een krap slaapbankje in de woonkamer. ‘I need sleep one more hour for go to work. Sit here and wait’.

Twee houten stoeltjes en een tafeltje staan op ons te wachten. Het licht gaat uit en de ruimte is plots stikdonker. Daar zitten we dan. Mijn ogen prikken van de slaap, wat zowaar leidt tot een helder moment. De vloer. Het klinkt in mijn hoofd oprecht aanlokkelijk. Op de tast vind ik een vrij plekje. De stenen zijn koel en als ik een houding heb gevonden waarbij mijn rug slechts minimaal protesteert, denk ik terug aan Marokko waar we wel vaker op stenen vloeren hebben geslapen.

Met een glimlach val ik in slaap tot de host me dik een uur later wakker maakt. Ze wijst naar haar 1-persoonsslaapbank. Gewillig nestelen vriendin M. en ik ons samen op de bank. Het hindert ons totaal niet. Hallo nieuw avontuur. Hallo Israël.

20130708-193842.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s