Hebron – Met de neus op de feiten

We slenteren door de kronkelende nauwe steegjes van de oude stad. Palestijnse marktkoopmannen verwelkomen ons in Hebron. Sommige lijken het te menen, anderen zijn meer wantrouwend en voor de laatste groep is het een manier om de enkele verdwaalde reiziger die zich niét heeft laten afschrikken door de negatieve berichten, te verleiden tot een aankoop.

Op het eerste gezicht lijkt de souq op een van de vele oude plekken en markten die we al hebben gezien. Het is Marokko, maar zonder Argan oil. Soms zelfs India, maar dan zonder koeien, vuilnis en kilo’s stront. Niets van deze associatie blijft over na een paar uur in deze stad in de omstreden Westbank.

Hebron ademt spanning. De dreiging is overal voelbaar. Niet eerder was ik me zo bewust van een onrustige situatie en zag ik een stad die zo in tweestrijd is. Het voelt alsof een groot deel van de Westbank-problematiek hier samen komt. De stad is een bedevaartsoord voor christenen, joden én moslims met een nogal onstuimige geschiedenis (zacht uitgedrukt). Dat orthodoxe joden nu samenleven met de Arabische bevolking is dan ook vragen om moeilijkheden. Ze kunnen en willen simpelweg niet samenleven.

Aan het eind van de souq staan ijzeren toegangspoorten. Een zwaar beveiligde patrouillepost die ons toegang biedt tot een ander deel van de stad. Voor ons als reiziger geen probleem om door te lopen, maar de rest wordt streng gecontroleerd. Bepaalde delen van de stad zijn slechts toegankelijk voor een van beide groepen. Op nog geen 50 meter afstand staat een nieuwe post. Twee soldaten met doffe mitrailleurs houden alles scherp in de gaten. Ze zijn nog geen 25 jaar oud maar bepalen het straatbeeld.

IMG_4367

In de volgende 100 meter passeren we nog eens drie posten en groeit de groep soldaten. Nu struikelden we in Jeruzalem ook al over de dienstplichtige jongens en meisjes die keuvelend met een wapen in de ene hand en een sigaret in de ander door de straten zwieren en passeerden we eerder patrouilleposten. Maar hier is het anders; hier is het menens.

De drukte van de souq verruilt zich voor een doodse stilte. We wanen ons in een spookstad. Een jodenster op een garagebox, een gedenksteen voor een echtpaar dat een terroristische aanslag niet overleefde en een nieuwe patrouillepost boven ons laten ons inzien dat we in de Joodse wijk zijn. Het is shabbat; de wekelijkse rustdag. Ik ben niet bang maar ben me sterk bewust van de continue dreiging die met geen pen is te beschrijven.

Als we teruglopen en via de ijzeren post weer in de souq belanden, worden we overvallen door geluiden en mensen. De tegenstelling is bizar groot. Opeens valt me het prikkeldraad op dat over een groot deel van de markt gespannen is, de patrouilleposten die overal zijn en de schichtige blikken in de ogen van de Palestijnen. Onderweg naar de lokale bus die ons terug naar Bethlehem brengt, bekogelt een kind ons met een citroen. Overigens is dat nóg zo’n plek vol tegenstellingen. Ooit wel eens het ramadan avondgebed gezien met als achtergrond de kerk waar Jezus schijnt te zijn geboren?

We moeten gaan. Zo voelt het ook. Terug in de bus bespreken we de indrukwekkende tweestrijd. Een ding weet ik zeker. Vanaf nu ga ik mijn vrijheid nog inniger omhelzen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s