Michael Bubbel

In het kleine bakkertje strijken we neer voor een ontbijtje. Collega V. en ik zijn er bijna klaar voor; de presentatie waar we dagen, weekenden en avonden aan hebben gewerkt. De laptops worden er weer bij gepakt om nog een laatste keer ons verhaal door te nemen voor we richting de klant gaan. Wakker en direct weer in werkmodus. ‘Hebben jullie iets belangrijks ofzo?’, klinkt het opeens naast ons.

Ik kijk op en zie dan pas dat we niet onopgemerkt zijn gebleven. Twee paar ogen staren ons vragend aan. In de hoek zit een man met piekerig grijs haar waarvan ik me afvraag of hij gewoon onverzorgd is, of zojuist van de straat is gehaald voor een kop koffie. De jongen naast ons, die de vraag stelt, is een stuk jonger. ‘Werk ofzo?’ We antwoorden keurig, maar moeten ondertussen echt door.

‘Jullie inspireren me echt om weer te gaan studeren,’ zegt de jongen. De oude baas naast hem knikt. Ik moet lachen. Reality check. Ongemerkt ben ik in de loop der jaren iemand geworden met een goede baan. Mijn ambitie ging ooit niet veel verder dan ‘ik wil gewoon een leuke baan’, maar stiekem bleek ik toch wat ambitieuzer dan dat. De jongen vindt het maar wat interessant dat er twee ladies naast hem zitten die het heel wat verder hebben geschopt dan hij. Je ziet hem zijn zonden overdenken.

Ondertussen roept de man in de hoek, die hier overduidelijk dagelijks zit, de verkoopster. In het plat Brabants schalt hij door de winkel ‘Wat is dit voor een muziek?’ De verkoopster trippelt naar achter. Op zoek naar de cd. Wij proberen ons ondertussen weer te concentreren, tot de verkoopster met het antwoord komt. ‘Het zijn liefdesliedjes, weet je wel. Zometeen komt Michael Bubbel ofzo.’ Ik kan mijn lachen niet meer onderdrukken. Wat een heerlijk volk. Misschien moet ik af en toe wat meer in zo’n bakkertje gaan zitten. Even weer de beide voeten op de grond zetten.

Dan zucht de jongen naast ons weer. ‘Ja, misschien moet ik gaan studeren. Of wacht. Misschien moet ik gewoon iets gaan doen. Al is het maar iets. Werk ofzo. Hier zitten, dat is ook maar zoiets, maar ja… dan moet ik wat doen.’ Dat lijkt mij dus niet onverstandig. Hij druipt af met hangende schouders. Michael Bubbel begeleidt hem naar buiten. Nee, doe dan toch maar gewoon mijn eigen fijne leven.

dreams

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s