blessureleed – Wonder gezocht

Ik hoor het mezelf nog zeggen tijdens een legendarische koninginnenacht vorig jaar: ‘Volgend jaar loop ik de halve marathon’. Drank maakt me duidelijk overmoedig. Ik kon net 10 kilometer rennen en daarbij staat een halve marathon voor mij gelijk aan het winnen van een Olympische medaille. Een heldendaad. Ik had dan ook enigszins spijt toen ik weer nuchter was, maar als ik zeg dat ik iets doe, dan ga ik er voor. Ik begon te geloven dat als ik op tijd zou trainen, ik de finish wel kon halen.

Niet alleen liep ik veel kilometers buiten door weer en wind, maar ook ging ik fanatieker aan de slag met krachttraining om de kans op blessures te verkleinen. Ik schreef me alvast in voor de CPC Loop in maart en in november liep ik mijn eerste 15 kilometer tijdens de Zevenheuvelenloop.  De Bruggenloop begin december die volgde werd echter een martelgang. De laatste kilometers heb ik met tanden op elkaar van de pijn uitgelopen. Opgeven is immers geen optie.

Ondanks dat ik die laatste kilometers me alleen maar afvroeg hoe ik onder die halve marathon kon uitkomen, zocht ik ’s avonds een nieuw trainingsschema op om die week te starten met het echte werk.  Maar toen ik een klein rondje wilde rennen, haalde ik het eind van de straat niet eens. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Rust. Mijn schenen willen rust.  Daar gingen mijn plannen. Stretchen, krachttraining, rust, langzaam opbouwen; we zijn nu 1,5 maand verder en ik kan nog steeds niet trainen voor mijn ultieme doel.

Vandaag is de halve marathon van Egmond en jaloers lees ik de berichten van de fanatiekelingen die nu voor hun doel gaan. Zelf lag ik van de week als een stekelvarken vol naalden in mijn been bij de fysio, rende ik met pijn en moeite vandaag de 5 kilometer en  schrijf ik gefrustreerd dit blogje. Het schiet niet op. De tijd tikt en ik ben verre van halve marathon-fit. Ik praat mezelf al weken aan dat ik dan maar op karakter moet lopen, maar langzaam begint door te dringen dat als er niet binnen nu en hele korte tijd een wonder gebeurt, ik die halve marathon in maart misschien helemaal niet kan doen.

Moet ik dan toch opgeven in mijn woordenboek gaan zetten?

rennen

Advertenties

2 gedachten over “blessureleed – Wonder gezocht”

  1. Het jaar is nog niet voorbij. Ook in de tweede helft van het jaar zijn er vast nog halve marathons om te lopen. Opgeven hoeft dus nog niet in je woordenboek, toegeven (aan de rust waar je lichaam om vraagt) misschien wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s