Nieuwe plannen – solo traveling

Jaloers observeer ik de backpackers die ik voor mijn neus succesvol zie verdwalen in de stad. Ik hou van de verwondering op de gezichten als ze per ongeluk in een hippe bar staan en opgaan in het echte Amsterdam. Even deel uitmaken van de stad zonder tulpenbollen, boottochtjes door de grachten, een overdosis drugs in een van de vele coffeeshops, shotjes op het Leidseplein en gluren bij de Wallen. Ik weet zeker dat dit een van de dingen is die ze zich jaren later nog herinneren. Dat is namelijk het allerbeste aan reizen.

Het fascineert me hoe ons brein herinneringen opslaat. Als ik naar mezelf kijk, herinner ik me natuurlijk alle hotspots die je gezien moet hebben zoals de Iguazu Falls, Petra en Ankor Wat. Je schiet honderden foto’s en vertelt er alles over als je thuis komt, maar de dingen die ik me tot in detail herinner, zijn over het algemeen veel kleiner en blijven vaak gevangen in mijn hoofd

Ik herinner Argentinië door het moment dat vriendin C. en ik op de eerste dag in Buenos Aires euforisch in ons wapperende rokje door de straten liepen en de eerste woest aantrekkelijke Argentijn spotten. Maar ook de avond in Mendoza die mede mogelijk werd gemaakt door het boek met alle antwoorden, liters rode wijn, twee Rotterdammers waarvan er een op Henk-Jan Smits leek, een Israelische en een Mexicaan die Israel heette (ja, ik vond het ook verwarrend). Het continu verdwalen en heel gelukkig zijn dat we ‘Donde esta…?’  al snel onder de knie hadden, de birdwatchers tijdens het hiken, de hellingproef met onze Fiat Uno in Bariloche, bingo spelen in de bus, cocktails drinken in Puerto Madero en snakkend naar groenten uiteindelijk in de McDonalds of all places belanden omdat ze daar salade verkochten.

Marokko leerde ik kennen door het slapen op het terras van het hostel omdat we in een hittegolf zaten en onze kamer geen airco had. Niet zozeer een allerbeste ervaring, maar sindsdien kan ik slapen op vloeren, wat dan wel weer handig is. Het moment dat we in Fez beseften hoe naïef we waren om op de uitnodiging in te gaan van de groep Marokkanen om in hun huis te eten en overnachten met een slapeloze nacht tot gevolg. Maar ook het bijna moeten spugen in de jeep naar de woestijn, de Japanner Yasu die met djellaba, Crocs en een Canon om zijn nek met ons mee ging op de kameel en continu zat te jodelen om zijn pijnlijke ballen, de fles wijn die stiekem werd aangerukt door de restauranteigenaar na twee weken alcoholvrij te hebben gereisd en – niet te missen – de gigantische borsten en vleeskleurige slip van de vrouw die ons hardhandig aanpakte in de hammam.

Soep proeven gemaakt van eekhoorns op stokjes in Thailand en later beseffen dat dit de ratten en duiven van Azië zijn, het ontdekken van de krachten van Tiger Balm (het meest onderschatte hulpmiddel ooit; kwam jaren te laat in mijn leven), een extreem pittige Noord-Thaise specialiteit in een keer opeten om 300 baht te winnen met een weddenschap om vervolgens te denken dat je dood gaat, gierend van het lachen tijdens een voetmassage met locals naar de Thaise GTST kijken (aanrader!). Je afvragen hoe het in godsnaam kan dat je levend het guesthouse hebt teruggevonden na het ontdekken van de cocktailkar in Chiang Mai, pingpongballen die om je oren vliegen in Bangkok, half gedrogeerd worden bij een feestje op de eilanden, de was van de buren verhangen, nachtelijk pannenkoeken met Nutella eten en ontdekken wat je allergrootste angst is.

In Laos vriendin M. vrijwillig een kat zien aaien, douchen in een boomhut, vliegen door de jungle, de verkeerde eerste indruk krijgen van de beste reismatties de afgelopen jaren ontmoet (onder andere dankzij de Tefa’s van L.), het laten jatten van een tas vol veel te dure souvenirs in Luang Prabang om ze vervolgens gewoon opnieuw te kopen. Achterop de motor in Vietnam beseffen dat je de ultieme vrijheid gevonden hebt, ontdekken dat Bahn Xeo de beste pannenkoeken ooit zijn, dansen met de Vietnamezen tot diep in de nacht aan de kust, met zijn tweeen achter op de brommer door Hoi An scheuren met een biertje in de hand. Het in slaap vallen tijdens de film in Phnom Penh, de foto die van vriendin M. met ochtendhumeur is gemaakt bij de ingang van Ankor Wat, het afstaan van onze reismascotte Archi aan Cambodjaanse kinderen die slechts de resten van een pop hadden om mee te spelen. En, en, en… dan heb ik het nog niet eens over alle herinneringen aan India, Israel, Palestina en Jordanië.

Ik mis het. De eindeloze vrijheid en het gevoel in een speeltuin te zitten die roept om ontdekt te worden. De speeltuin die de wereld heet; waar verdwalen altijd positief is. Nou ja, bijna altijd dan. Nieuwe mensen, nieuwe culturen, een overdosis happiness en herinneringen voor het leven. Het is tijd voor nieuwe reisplannen en een nieuwe ervaring dit jaar: alleen op pad. Can’t wait. 

header-nieuw.jpg

Advertenties

4 gedachten over “Nieuwe plannen – solo traveling”

  1. Opgejaagd heb ik jouw opsomming gelezen.

    Turend over een zonnig plein of over een verlaten perron beleef ik met anderen hun reiservaringen. Met de rust van een kop koffie geniet ik vooral van het niets moeten.

    Vrolijke voorjaarsgroet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s