Kind of magic: Vlieland

Flarden herinneringen schieten als een wervelwind door mijn hoofd. De afsluitdijk, het zeehondje op de boot, het kleine Harlingen en de geur van de zee. Als kind vond ik het de normaalste zaak van de wereld; elk jaar weer in de auto met de tent achterin op weg naar de Wadden. Op school hoorde ik de verhalen over Frankrijk, Spanje of Italië waar ik me totaal geen voorstelling van kon maken. Maar wij gingen jaar na jaar naar Terschelling. Een enkele keer probeerden we een ander eiland, maar we keerden altijd terug.

Bij nader inzien vertoonden we als familie sterke trekken van autisme. Niet alleen gingen we elke zomer naar dezelfde camping, maar ook stonden we op hetzelfde veldje met dezelfde vriendinnetjes. Elk jaar dezelfde wandelingen, dezelfde ruzie om mens-erger-je-niet, dezelfde badmintonsessies en hetzelfde gemopper tijdens het opzetten en afbreken van de tent. Lekker gestructureerd en overzichtelijk.

Het moet inmiddels zo’n twintig jaar geleden zijn geweest dat die Eltern zwichtten onder de druk van ondergetekende en zuslief om de zomerplannen te wijzigen. Het vertrouwde brak ons op, het eiland was normaal geworden en die drang om meer van de wereld te zien was te groot. We gingen naar Frankrijk en vanaf het moment dat ik zelf ging reizen moest het elk jaar weer groter, verder en avontuurlijker. Nooit meer kwam ik terug op de Wadden. Tot nu.

Waarom er een huwelijk op Vlieland voor nodig was om weer terug te keren, is ook mij een raadsel. Ik ben de boot nog niet af en ik ruik het al: die ziltige lucht die ik nooit ergens anders heb geroken dan hier; de geur van het wad. Het ruikt als thuis. Mijn excitementlevel schiet direct door het plafond en wordt extra gevoed door een bijzondere bruiloft, fijne mensen en de stortvloed aan slechte woordgrappen. De personen die de ‘gratis Vlifi’ en ‘Vlietnamees’ hebben bedacht, verdienen een standbeeld, maar dat terzijde.

Jaren later, zoveel hetzelfde gebleven, maar ook zoveel te ontdekken. Kleine meisjes worden nu eenmaal groot. Zo eindig ik op zaterdagnacht in een roes van blijheid – ok, en van de drankjes – op het strand om te zien hoe de golven fluorescerend kleuren als ze omslaan. Mijn voeten laten een verlicht spoor achter in het zand van de branding  en het natte zand in mijn hand blijft maar schitteren. Mijn voeten zijn ijskoud, maar het maakt niet uit.

Ik kijk weer door de ogen van een kind. Naast me zie ik dezelfde verwondering. Het is de magie van het eiland. We springen op en neer, moonwalken door de branding en blijven de lichtjes nawijzen. Op de achtergrond laait het kampvuur op en klinken de eerste noten van de muziek. Het is dat ene moment dat ik besluit om mijn bucketlist weer aan te vullen. De Wadden staan er weer op.

vlieland

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s