The art of travel – Santa Cruz Bolivia

Hij stond al een lange tijd op mijn must read list: The art of travel van Alain de Botton. Dat leek me nou een uitstekend boek om mijn Zuid-Amerikaanse trip mee te beginnen. Mijn ereader is tot nu toe mijn favo reisbuddy, dus sleep ik Alain overal mee naar toe.

Er is in Santa Cruz niet zo heel veel meer te doen dan door de stad slenteren en vanaf een bankje op Plaza 24 de Septiembre net als de Bolivianen eindeloos te kijken hoe de mix van mensen – van hippe Cruseños tot een enkele verdwaalde reiziger en van Altiplano tot straatverkopers – zich sjokkend voortbeweegt. Ik ben met mijn inburgering gestart en probeer net als de Cruseños urenlang niets doen tot kunst te verheffen.

Alain schrijft over de verveling die me nu al treft. Waarom voelen we de noodzaak om de wereld te ontdekken om vervolgend áltijd geconfronteerd te worden met tijd en verveling? Ik moet duidelijk nog even schakelen tussen het leven als sola-backpacker en het leven als onderdeel van een reisduo. Ook draait mijn hoofd nog volop overuren door het harde werken van de laatste maanden.

Zittend op het Plaza geef ik me over aan het niets doen. Mijn hoofd moet nog van alles, maar ik dwing mezelf te acclimatiseren. Daar is Santa Cruz een prima bestemming voor. De stad voelt soms wat Argentijns aan, alleen mis ik hier de mannen te paard én te baard die daar het straatbeeld sierden. Ik denk aan vriendin M. met wie ik de laatste jaren zoveel reizen heb gemaakt en wat we nu hadden gedaan en besproken.

Ik word echter gedwongen nog meer te registreren van wat er om me heen gebeurt. Travel intensity to the max! Zo ben ik inmiddels geobsedeerd geraakt van de paradox tussen de enerzijds gestructureerde Bolivianen die autistische trekken vertonen als het gaat om rijen van twee vormen en anderzijds de complete chaos voor wat betreft alle andere dagelijkse zaken, waaronder communicatie. Ondanks mijn gebrekkige Spaans heb ik inmiddels al aardig wat gesprekken moeten voeren hier en ja, ik merk dat je direct toegankelijker bent als je alleen reist.

Op het plein lees ik verder. Wat zegt het over ons als persoon dat we ons aangetrokken voelen tot verwachtingen van bepaalde plaatsen terwijl we weten dat deze bijna nóóit waargemaakt worden? Hij heeft een punt. Voor ik ga reizen, zie ik nooit beelden van het zoveelste ranzige hostel, de verveling, oplichting in de taxi, het voor de 183e keer in- en uitpakken van mijn backpack om een niet-zo-schoon shirtje te pakken te krijgen, urenlang wachten op luchthavens om te horen dat er geen enkele vlucht meer gaat vandaag (yes, dat gebeurde dus vandaag, laat de weergoden morgen gunstig gestemd zijn anders zit ik nóg een dag vast in Santa Cruz), etc. En toch.. You gotta love it. Je hier aan durven over te geven is pas écht the art of travel. IMG_1005.JPG

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s