El camino de la muerte aka Death Road in Bolivia

‘Nu gaan we nog een klein stukje oefenen op een onverhard pad down hill voor het échte werk begint’, zegt de overenthousiaste guide. Ook ik ben hyper en door het eerste oefenstuk op de geasfalteerde weg behoorlijk zelfverzekerd geraakt; iets té. Het eerste deel op de mountainbike ging namelijk boven verwachting goed dus de rest is vast een eitje. Niet dus. Get ready for de death road in Bolivia.

imageIk stuif op de fiets achter de fanatieke Australiërs aan naar beneden. ‘HOLY FUCK!’, hoor ik mezelf hardop zeggen. De adrenaline rush kickt direct in. Ik durf niet te veel te remmen, want het ligt vol losse stenen en ik heb net gehoord dat remmen op de stenen een enorm slecht idee is. Het gaat me dus niet gebeuren dat ik nog vóór de death road van mijn fiets lazer. Ik hoor mezelf hardop schreeuwen (daar gaat mijn imago), maar wonder boven wonder zit ik nog op mijn fiets. Vraag me niet hoe.

image

Heel wat minder confident en een stuk stiller zit ik even later in het busje dat ons naar het begin van de death road brengt (hoogte: 4.700 meter); oftewel el camino de la muerte. Een weg van 70 kilometer lang die ooit de belangrijkste verbinding was tussen La Paz (ga daar heen!!) en Coroico die ooit is uitgeroepen tot gevaarlijkste weg ter wereld. Er stierven dankzij de smalle stukken, stijle afgrond, haarspeldbochten en slechte wegdek zo’n 300 mensen per jaar. De weg staat dan ook vol met kruizen en gedenkstenen. Ondanks dat dit een stuk beter is geworden dankzij een nieuwe weg waardoor er minder verkeer is, sterven er nog altijd geregeld mensen hier. De laatste circa twee weken terug. Een ervaren guide die werd geschept door een vrachtwagen. Ai.

imageDe bus rijdt langs de afrond en ik kijk naar beneden. De grond is niet eens te zien en dan moet je nog 64 kilometer down hill. Uit het niets betrekt het volledig. De machtige besneeuwde bergtoppen om ons heen en die afschuwelijke afgrond zijn binnen no-time niet meer te zien. Mist. Hele dichte mist aan de top. Zowel een zegen als een pain in the ass. Daar over gesproken, ik had na de death road nog twee dagen pain in the ass van de spierpijn, maar dat terzijde.

image

We knallen naar beneden. In het begin nog wat voorzichtig om te wennen, maar al snel vergeet je te kijken naar de afgrond. Ogen op de weg, want verkeer komt van twee kanten en het is smal. Een extra moeilijkheid: we rijden links om beter zichtbaar te zijn. Juist, langs die verdomde afgrond. Om het laatste restje angst voor de afgrond te overwinnen, schuif ik heel voorzichtig een beetje naar beneden om op een wiebelig boomstammetje te belanden om een foto te laten maken; hangend in de afgrond. In de categorie ‘be bad ass!’. Daarna voel ik me vrijer om de rest van de kilometers naar beneden te knallen, door watervalletjes heen en af een toe een beekje meepakkend. Wat een kick.

imageTerwijl iedereen met kramp in de handen tevreden met een Paceña-biertje zijn death road shirt (jaja, behoorlijk fout, I know) bewondert, denk ik maar aan een ding: kunnen we niet nog een keer?

Voor iedereen die dit nog niet op zijn/haar bucket list heeft staan: zet het op je lijst en ga naar Bolivia!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s