Zwarte kerstdag in Colombia

Ik heb nagedacht. Moet ik dit verhaal delen? Ik wil namelijk niet dat dit ook maar iemand tegenhoudt om naar Zuid-Amerika te gaan, maar reizen is niet altijd alleen maar leuk. Het duurde dan ook even voor het op papier stond, maar hier is het dan… het roofverhaal. Het is Tweede Kerstdag. Een prachtige zonnige dag in Cali, Colombia. De stad die de hele week op zijn kop staat door het bekende feria de Cali. In de hitte hebben we een hike gedaan op de montana de tres cruces. We zijn met zijn vieren en staan na een stijle klim boven op de berg. Niet alleen hebben we dorst, maar krijgen ook enorm honger dus besluiten weer af te dalen. Het is al rond 14u en op alleen een ontbijtje redden we het niet vandaag. Volop kletsend lopen we het pad af naar beneden. Niet wetende wat ons te wachten staat, letterlijk en figuurlijk. We passeren het pad dat we heenweg omhoog hebben genomen; een dichtbegroeid stuk wat niet al te fijn was om te lopen. Daarom lopen we nu rechtdoor, wat een stuk veiliger lijkt. Een paar meter verder hoor ik ritselen naast me in de bosjes. Het moet een beest zijn ofzo denk ik in eerste instantie, maar het klinkt zwaar. Ik kijk en naar rechts en zie de contouren van een man met een pitje. Dat is raar, loopt hier dan nog een pad of staat hij hier te piesen? Het duurt een seconde voor ik besef wat er gebeurt. Luid schreeuwend komt hij op ons af gestormd. Ik gil het uit en zet het op een rennen naar beneden samen met E. die voor me loopt. Nu pas weet ik dat dit foute boel is. Ver kom ik echter niet, want ik voel dat hij me heeft. Als ik de grond raak en hij bovenop me ligt, ben ik verlamd van angst. Ik weet van de shock niet meer precies of hij me van achter heeft besprongen of me naar de grond heeft getrokken, maar zuslief M. – die achter me liep – heeft gezien hoe hji met een mes zo groot als mijn onderarm zwaaiend boven zijn hoofd acther me aan is gerend. Hij ligt bovenop me en ik kan niets meer dan hopen dat hij me met geen vinger verder aanraakt of me steekt, want het mes heb ik inmiddels ook zien glinsteren. Doodsbang lig ik bevend op de grond. Hij begint aan mijn rugzak te trekken. Net zolang tot ik hem af heb. Hij is de donkere schim uit je ergste nachtmerrie met de donkerste ogen die ik ooit heb gezien. Dan staat hij op en rent naar achter, mijn tas met heel wat waardevolle spullen meenemend. Ik ben blijkbaar opgekrabbeld, maar volledig de weg kwijt. E. is al vooruit gerend en ontkomen, maar de belager rent naar achter waar zuslief en S. nog zijn. Op een of andere manier ben ik hem omhoog gevolgd. Waarschijnlijk omdat ik zuslief niet alleen kon laten met hem. Daar zit ze met haar hoofd tussen haar benen op de grond. Twee schimmige jonge mannen om haar heen. Twee. Ik had de ander nog niet eens gezien. Mijn belager kijkt me aan. “Ren, ren!” en hij gebaart naar beneden. Ik kan niet anders dan wegrennen en hopen op het beste. Al snel volgt M. gelukkig achter ons die net als ons volledig in paniek is en haar spullen ook kwijt is. We vluchten zo snel mogelijk de berg af naar beneden. Het is een wonder dat alleen ik mijn enkel zwaar heb verzwikt, maar dat we verder geen gebroken ledematen aan deze vlucht hebben overgehouden. Als we bijna beneden zijn, komt een Argentijnse jongen ons tegemoet. We smeken hem om ons te begeleiden naar beneden. Hij ziet de ernst van de situatie echter niet in en lacht schaapachtig. Wel loopt hij mee, maar laat ons aan ons lot over als we een winkeltje hebben bereikt. De eigenaar van het winkeltje wil de politie niet bellen, maar we missen nog altijd S. die bovenop de berg is met die twee vreselijken mannen. Terwijl M. en E. overmand zijn door verdriet, ga ik in overlevingsmodus verder en ren naar de dichtstbijzijnde huizen een kilometer verderop. “Policia! Necesito la policia!!”. Ik kan bijna niet praten van angst en paniek en het kost me moeite om de vrouwen op mijn beste Spaans duidelijk te maken wat er is gebeurt en dat de politie moet komen. Deze heldinnen zijn bij ons gebleven en hebben de politie werkelijk gestalkt tot ze er waren. Met hen loop ik terug naar M. en E. in de hoop daar ook S. aan te treffen, maar ze zijn nog altijd met zijn tweeen. Als de politie eindelijk komt op de motor halen ze in eerste instantie een beetje hun schouders op. Ik word gebombardeerd als de persoon die Spaans spreekt, maar in zo’n situatie kom je echt niet ver met je niveau ‘los gezellegitos, donde esta genietos’. Het moet echter wel, want ze verstaan geen woord Engels. Als ze eindelijk op aandringen van de vrouwen de berg oprijden om te zoeken, ben ik nog altijd de rest van de politie aan het bewerken dat er meer hulp moet komen. Er is iemand vermist. Het lijkt uren te duren, maar dan komt de politiemotor weer in beeld, met S. die via een andere route naar beneden was gevlucht en op de berg bij iemand thuis heeft aangeklopt voor hulp. De opluchting is niet te beschrijven. Dan start een lange sessie op het politiebureau dat meer lijkt op een kerststal. Vier verschillende agenten met elk een eigen idee van hoe een proces verbaal eruit zou moeten zien. Achteraf hebben ze ons ondanks de typische Zuid-Amerikaanse chaos goed geholpen. De twee jongens die ons hebben beroofd, worden natuurlijk nooit gepakt. Deze eikels hebben niet alleen al mijn reisfoto’s van de eerste week gestolen (damn you bastards!) maar ook het allerdierbaarste wat ik heb: een gevoel van veiligheid en onkwetsbaarheid. Dat vergeef ik ze nooit. Gelukkig geloof ik in karma.

We hebben ons gelukkig niet laten leiden door angst op de rest van onze reis. Colombia is echt niet zo onveilig als dit verhaal doet vermoeden, maar je moet natuurlijk wel oppassen. Het oude centrum van Bogota staat ook bekend om zijn onveiligheid, dus als je die kant op gaat: pas op! Gelukkig heeft dit land laten zien hoeveel lieve en goede mensen er zijn. Ja, het is een paradijs en laat je vooral niet tegenhouden door dit verhaal. We hadden simpelweg pech, dikke pech. Het had iedereen kunnen overkomen, maar we waren op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats en december schijnt altijd gekenmerkt te worden door een toename aan overvallen in Colombia hoorden we van de ambassade. 

Advertenties

4 gedachtes over “Zwarte kerstdag in Colombia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s