Bonte avond – Ciudad Perdida

“Opschieten! Alle borden aan de kant. We hebben nog maar 45 minuten.” Fransman N. wipt opgewonden op zijn stoel. “Wie heeft de dobbelstenen?” We hebben net onze welverdiende Colombiaanse maaltijd op na een lange dag hiken naar Ciudad Perdida; een supertrekking in de jungle in het Noorden van het land naar de nog niet zo lang geleden ontdekte ruïnes. Naast de lege borden staat een lege fles rum. ‘Opschieten!’, roept N. opnieuw. Ik wissel een blik met onze nieuwe Engelse vrienden, zuslief en Zwitser D., want waarom opeens die haast?

N. huppelt enthousiast naar de geïmproviseerde shop om een nieuwe fles te kopen voor ons dobbelspel. Als ware weldoeners spekken we hier de economie in het Tayrona-gebied met onze aankopen. Bij een van de mannen valt het kwartje het eerst: “Ah, de karaoke!”. Ik was het al helemaal vergeten, maar we hadden de goedgelovige Fransman wijsgemaakt dat om 20u de bonte avond start met karaoke ter ere van onze laatste avond samen in de jungle. Zijn eerste reactie: JUBELEN in kapitalen, maar zijn tweede reactie: ‘Oh help, ik heb alleen nog maar een vies wit shirt voor vanavond.” Waarschijnlijk doet hij in zijn vrije tijd alleen maar karaoke in glitterpakjes.

Ondanks de meest ongeloofwaardige opmerkingen, blijft hij geloven dat hij straks moet zingen. “Maar er zijn hier toch helemaal geen schermen en elektriciteit?” We zitten er lekker in en maken hem wijs dat onze gidsen enorm muzikaal zijn en voor begeleiding zorgen en dat er straks een boekje op tafel wordt gelegd met alle songteksten. Geïmproviseerd karaoke noemen ze dat hier. Om ons verhaal kracht bij te zetten, licht ik wat mensen van onze groep in zodat ze het verhaal kunnen meespelen. Als ik N. plechtig beloof dat ik samen met hem een duet zing, is hij een stuk geruster.

image3Ondertussen gaan we door met ons spel, want we zaten er net lekker in. Rond 20u zeggen de eerste mensen ons alweer welterusten. Onze groepen zijn niet bijster sociaal en aangezien er niets te doen is hier in the middle of nowhere, kiezen de meesten er voor om op onmogelijke tijden naar bed te gaan. N. snapt er niets van: “Niet gaan, jullie missen de karaoke!” Met zijn energie krijgt hij nog meer mensen enthousiast. Ik maak ze wijs dat het nog wel even kan duren. We kennen inmiddels de Colombianen en de Colombiaanse tijd is altijd ruim interpreteerbaar (van een half uur later tot een hele dag OF gewoon helemaal niet). Dat we uiteindelijk met zijn zessen overblijven en de rest ligt te slapen, is voor N. nog steeds geen reden om aan te nemen dat we een grap met hem hebben uitgehaald.

Het zou nog een interessante avond worden, maar uiteindelijk gaan ook wij naar bed. De volgende ochtend aan het katerontbijt zien we N. denken. Dan spreekt hij de legendarische woorden: “Nou, ik vind het toch stom dat ze de karaoke gister hebben afgeblazen.” Wij bulderen het net zo lang uit tot hij eindelijk snapt dat het allemaal onzin was.

—————————–

Voor de hikers onder jullie: deze trekking vond ik persoonlijk een stuk leuker dan de Inca Trail in Peru, want je kunt het eindpunt ook echt alleen te voet bereiken (lees: geen dikke Amerikanen die af worden gezet met een bus) en de route is een stuk afwisselender en mooier. Daarbij is het nog niet zo ontzettend toeristisch, waardoor je echt het gevoel hebt dat er nog wat te ontdekken valt. Hier een paar sfeerbeelden!

IMG_0441

IMG_0353 IMG_0360 IMG_0363 IMG_0376 IMG_0378 IMG_0390 IMG_0417 IMG_0418 IMG_0455 IMG_0466IMG_0477 IMG_0444 IMG_0415

Advertenties

Een gedachte over “Bonte avond – Ciudad Perdida

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s