Final stop: Curaçao

Voor ik het wist was het half januari. Een noodgedwongen einde van de reis was in zicht. Alles in mij klampte zich vast aan Zuid-Amerika. Het liefst negeerde ik dan ook mijn vliegticket naar huis om het continent verder te kunnen ontdekken. De laatste bestemming voor ik naar huis ging, moest nog geboekt worden: Curaçao. Mijn oorspronkelijke idee was om daar dik een week te verblijven om stil te staan – of liggen, het is maar net of je het bekijkt – bij alles wat ik zou meemaken. Plannen zijn er echter ook om creatief mee om te gaan, dus besloot ik langer in Colombia te blijven.

Een vliegticket van Colombia naar Curaçao wilde ik pas op het laatste moment kopen om maximale vrijheid te hebben. Een vlucht naar Curaçao voelde op dat moment helaas niet als een ticket to paradise, maar als een eerste stap op weg naar Nederland; naar het gestructureerde leven van alledag. Iets waar ik helemaal nog niet aan toe was. Ik hoor je denken. Wat een ongelooflijk ‘eerste-wereld-luxe-probleem’. Ik wist ook heus wel dat dat nergens op sloeg, maar ik kreeg het niet uit mijn hoofd.

Hoe dan ook zou ik naar huis vliegen vanaf Willemstad, want dat was een stuk goedkoper en sneller dan vliegen naar Amsterdam vanuit Colombia. Daarnaast was ik inmiddels wel benieuwd naar het eiland, na het horen van de goede verhalen. Al moet ik eerlijk bekennen dat Curacao nooit erg hoog aan mijn travel bucket list heeft gestaan. Het leek me absoluut geen straf, maar wel veel te makkelijk reizen en niet echt een backpackerseiland.IMG_0673

Met dank aan die verdomde overvallers in Colombia, werden die paar dagen alsnog een groter avontuur dan van tevoren bedacht. Ze hadden namelijk ook mijn rijbewijs meegenomen en dan wordt het opeens een stuk ingewikkelder om jezelf te verplaatsen op het eiland. Het heeft een paar minuten in mijn hoofd gezeten: moet ik dan niet maar gewoon een overdreven-super-de-luxe-hotel of -appartement regelen? Not my style. Ik besloot de proef op de som te nemen en te kijken of het eiland ook geschikt is voor backpackers.

Ik vond een supermooi hostel met privé-kamers in Otrobanda in een oud koloniaal huis waar ze nog plek hadden. Een prima plek om andere mensen te ontmoeten die alleen reizen. Behoorlijk sip door mijn vertrek uit Colombia kwam ik aan op het eiland, maar het mooie weer maakte het allemaal een stuk beter. Helaas weinig aansluiting met de paar medereizigers in het hostel (probeer maar eens een gesprek te voeren met een Japanner die geen Engels kan), maar het boeide me niet zo. Even de laatste dagen tijd voor mezelf.

Nadat ik Willemstad en omgeving lopend had verkend en aan een vreselijk toeristisch strand was beland vol stagiairs en Hollanders, was de drang om de rest van het eiland te zien enorm aanwezig. In het hostel deed ik wat research naar bussen op het eiland. Zo zat ik de volgende dag in de bus naar Westpunt om daar de stranden te zien. Een leuk idee, maar de uitvoering begon minder. De bussen naar Westpunt rijden eens in de twee uur en ik werd gedropt in the middle of nowhere aan de kant van de weg. Tja, had ik nou net met mezelf afgesproken dat ik niet meer alleen verlaten plekken zou opzoeken. De schrik zat er immers nog in.

De bus was echter weg, dus ik kon niet anders dan lopen naar waar ik vermoedde dat het strand zou zijn. Gelukkig kwam ik aan op een prachtige plek bij de Kleine Knip waar ik niets anders hoefde dan een boek lezen en af en toe het azuurblauwe water in springen. De weg terug was echter nog wel een ding. Ik kon alleen maar gokken hoe laat de bus terug zou gaan. Met een beetje pech betekende dit twee uur lang wachten in de brandende zon ergens op een verlaten plek.

IMG_0684

Na bijna een uur wachten was ik er klaar mee. Daar sta je dan een beetje te staan. Niet bepaald ideaal, maar uiteindelijk leverde me dit wel een lift op van zus en broer Jorien en Sjaak waar ik nog een topmiddag en -avond mee heb beleefd. Allebei gegrepen door het backpackersvirus en meer dan bereid om me mee op sleeptouw te nemen (nogmaals dank!!). Mooie mensen die ik waarschijnlijk nooit had ontmoet als ik zelf met een autootje het eiland had verkend. Toch had ik graag meer willen zien, maar was dit logistiek gezien niet mogelijk. Dus als backpacker Curaçao bezoeken, zou ik niet zo snel adviseren. Wel als je een auto hebt, want dat geeft je zoveel meer vrijheid.

IMG_0754

Mijn allerlaatste stop was stunning Klein Curaçao of beter gezegd ‘klein paradijs’. Een yogasessie op het witte fijne zand, snorkelen met zeeschildpadden, zon en de laatste uren in mijn bikini. Het is voorbij. Klaar. Over. Ik had geen enkele zin om terug te gaan naar huis en ik moet toegeven dat nu de reis alweer zo ver weg lijkt, ik nog steeds moeite heb om mijn draai hier weer te vinden. Tijd om nieuwe plannen te maken… Never stop exploring.

Advertenties

Een gedachte over “Final stop: Curaçao”

  1. Bon-Dia Lianne,
    Leuke posts zeg! Curaçao is niet echt een backpacker eiland maar het bied wel goede en voordelige verbindingsmogelijkheden met Zuid en Centraal Amerika. En Willemstad is ook enig, toch?
    Bedankt voor je verblijf, ik hoop dat een paar dagen Curaçao je terugkeer naar het koude kikkerland heeft verzacht.
    Groetjes,
    Art Klep
    http://www.poppyhostelcuracao.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s