Hola supermercado, telebancos por aqui

Voor ik begon aan mijn trip door Zuid-Amerika stond vast: ik moest toch echt eens Spaans leren en het niveau semi-master-menukaart-lezen overstijgen. Ik wilde vooral gesprekken kunnen voeren met de locals. Een weekje Spaans leren in Barcelona eerder het jaar wierp zijn vruchten af en om het bij te houden, deed ik in Amsterdam een vervolgcursus en begon ik enthousiast aan Duolingo (tip van Li!). Je zou denken dat ik er klaar voor was. 

Daar zat ik dan in het vliegtuig met naast mij een oud Boliviaans vrouwtje waar ik werkelijk niets, maar dan ook niets van begreep. Die flirtende Spaanse steward in Madrid was waarschijnlijk niet geheel objectief was toen hij me complimenteerde met mijn Spaans. De bastard. Mijn recent verworven zelfvertrouwen was van korte duur. Gelukkig bleek het Boliviaantje een prima buurvrouw als je de stiekeme scheetjes weg denkt. Ze was niet te aanwezig, respecteerde het feit dat mijn benen de lengte hebben van haar gehele lijf en zorgde met engelengeduld voor de nodige afleiding. Dat was hard nodig, want het vliegtuig bestond voor minimaal twee derde uit huilende kinderen en het kind recht voor ons gilde het hardst van allemaal. Waar heb ik dit toch altijd aan verdiend?

Het vrouwtje was volhardendheid, want ze bleef tegen me aan praten in een trager tempo. Bovendien bleek ze een groot talent voor hints te hebben. Zo vonden we een manier om elkaar te begrijpen. We maken grappen over de etter (ja dat was het echt!) voor ons en het feit dat vrouwen eens moeten leren om sneller te piesen omdat ze altijd iedereen ophouden. Bij mij ging dat op het niveau ‘los gezellegitos, donde esta genietos’, maar op hoofdlijnen begreep ze me (zeker weten doe ik dit natuurlijk niet).

Schermafbeelding 2015-02-22 om 18.45.59Zo leef ik mijn hele trip tussen hoop en vrees. Net als je een beetje up to speed bent in regio A, blijkt er weer een ander dialect te worden gesproken in regio B. en dan hebben we het nog niet eens over alle verschillende landen met elk hun eigen regels en uitspraken. Elke keer weer het gevoel van voren af aan te moeten beginnen.

Toch kwam ik thuis met het gevoel dat ik best wat Spaans had geleerd door het veel te spreken. Vaak gewoon voor de lol, maar zeker omdat het vaak niet anders kon. Tja, ik wist ook niet van tevoren dat ik bijvoorbeeld aangifte zou moeten doen in het Spaans en als je een beetje buiten de backpackerskringen wilt bewegen, red je het bijna nooit met Engels.

Maar nu maanden later, is het natuurlijk weer helemaal mis. Ik kon een gesprek in de trein tussen twee Spaanse meiden bijna niet volgen en het lijkt of de taal opeens weer helemaal is weggezakt. Hoog tijd om er wataan te doen. Spaanse briefjes schrijven naar reddende huishoudengel D., Duolingo maar weer eens afstoffen… of toch maar weer een tripje boeken naar een Spaanstalig land?

Which reminds me: iedereen die nog vakantiedagen over heeft en ze wil afstaan, ze zijn van harte welkom! Help Li haar zeer-beperkte-vakantiedagen-jaar door. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s