Oorlogsgebied

De vrede is voorbij in huize Li. Ik heb de oorlog verklaard en ben ten strijde getrokken. Het getrippel in mijn plafond heeft plaatsgemaakt voor luidruchtig gerommel in huis. Het was immers een kwestie van tijd voor hij zich een weg naar binnen had geknaagd. Zo stond ik van de week oog in oog met de bastard die mijn nachtrust verstoort. De muis. Ik wilde hem net hartig toespreken (‘Jij. Ik. Naar buiten. NU!’) toen hij die kleine pootjes onder zijn lijf vandaan rende om zich voorlopig niet meer te laten zien.

Vastberaden transformeerde ik mijn huis tot oorlogsgebied. Ik kocht door de keuzestress alle muizenmeuk die ik kon vinden in zoveel mogelijk variaties (vrouwenlogica), zodat hij zelf zijn einde kan kiezen. Ik geef het niet graag toe, maar op dit soort momenten voel ik me toch een stuk minder geëmancipeerd en heldhaftig dan ik zou willen. Waar zijn de mannen als je ze het hardste nodig hebt? Noodgedwongen plaatste ik met gevaar voor eigen vingers een hele lading muizenvallen op strategische plaatsen en zette 63 kilo gif neer. Je bent resultaatgericht of je bent het niet.

Je zou zeggen dat ik klaar was voor de veldslag. Dapper bracht ik de eerste nacht door met in het ketelhok direct naast mijn hoofd het gerommel van de muis (wishful thinking; het idee van een grootschalige familie kan ik niet aan). Ik lag wakker; klaar voor de klap die maar niet kwam. De volgende ochtend is mijn keuken een puinhoop. De muis heeft mijn houten vloer met brede kieren AKA het muizenwalhalla ontdekt. Niets in de vallen, geen gif aangeraakt. Ik moet toegeven dat het best een talentje is.

Inmiddels zijn we een week verder. De stofzuiger is volgroeid aan mijn arm, al mijn eten is opgeborgen, de vallen zijn weer verplaatst en mijn wallen hangen inmiddels op mijn enkels – en nee heb ik heb niet een week lang staan dansen tot ’s ochtends vroeg in een hippe club. Ik heb zelfs vrijwillig een kat in huis gelokt om te kijken of hij zin had in actie. Het resultaat? Niets. Het wordt alleen maar luidruchtiger in huis. Waar ik ooit zo hard riep dat een muis mij niet zoveel doet (ik was zelfs ooit hoofd ratten- en muizenverjager in India als goedmaker voor de spinnenacties van vriendin M.), moet ik daar nu toch echt wel op terugkomen na twee encounters, heel veel ellende en het idee dat het beest zo mijn bed in loopt. De horror. Ik woon verdomme niet in India.

Mijn vastberadenheid heeft er inmiddels een vriend bij gekregen: pure stress. Niet hij zit in de val, maar ik. Ik krijg het gewoon niet voor elkaar rustig wat te doen zonder dat mijn oren gespitst zijn en mijn ogen alle kanten op schieten. Ik geef me nog niet gewonnen. Het is tijd voor het echte werk. Een bestrijdingsdienst. De ghost busters van de ongediertewereld komen me morgen hopelijk redden uit mijn muizenhol. Mocht ik het niet overleven vannacht, weet dat ik strijdend ten onder ging. Een kwestie van leven of dood.

Advertenties

Een gedachte over “Oorlogsgebied

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s