The story of my life

In een ideaal leven zou ik gracieus door het leven gaan. Flanerend zou ik door de straten wandelen en zelfs hardlopend zou men versteld staan van mijn soepel- en vrouwelijkheid. In een ideaal leven dus. Niet mijn leven. Ik ben ronduit onhandig; ongecontroleerd en een ongelooflijke KLUNS. Jawel, in hoofdletters. En dat hardlopen van mij? Dat ziet er eerder uit alsof er een neushoorn met rood aangelopen gezicht door de straten beukt. The story of my life. 

Ik weet niet beter. Ter zelfbescherming heb ik mezelf denk ik ooit aangeleerd de situatie te negeren als het niet al te veel pijn doet. Kortom, ik merk het vaak niet eens. Zo zie je me zelden zonder blauwe plekken en heb ik meestal geen idee hoe ik daar aan kom. Pas als mensen bezorgd vragen of het wel gaat – en/of heel hard beginnen te lachen – merk ik dat ik voor de 643e keer ergens tegen aan ben gelopen, mijn hoofd heb gestoten of iets anders lomps heb gedaan. Laat mij maar dromen, dan valt het me tenminste niet zo op.

Ik ben degene die het voor elkaar krijgt om voor het eerst te gaan wintersporten om vervolgens na een dagje snowboardlessen lullig te vallen waardoor ik met een banaan naar beneden moet worden afgevoerd. Op dag twee dus. Nooit meer op de piste kunnen staan. Maar ook dichter bij huis gaat het lekker. Zo gleed ik eens uit in een winkelcentrum. Niet omdat het glad was, maar omdat ik waarschijnlijk weer niet aan het opletten was, waardoor binnen no-time een ambulance kwam aangereden. Dat ik nog nooit wat in mijn leven heb gebroken, is me echt een raadsel.

Het leek me een mooi experiment om eens een paar weken mezelf bewuster te observeren. Het resultaat? In de categorie klein huishoudelijk leed: twee glazen gesneuveld en rode curry uit mijn handen laten vallen met een moorddecor als resultaat. De rode spetters op de muren hadden niet misstaan in een aflevering van Baantjer. Huishoudelijk gezien was deze maand niet eens zo heel slecht. Een maand eerder liep mijn muizenjacht nogal uit de hand en zette ik alles op alles om die klerebeesten te pakken te krijgen, met alle gevolgen van dien. Maar goed, ze zijn dood. Ik kwam, ik zag, ik overwon.

Terug naar het experiment. Het was de maand van de kopstoten. Zo belandde ik met mijn hoofd tegen een muur na een wat uit de hand gelopen avond in Portugal, stootte ik mijn achterhoofd tegen een schoorsteen en kreeg ik het voor elkaar om met mijn voorhoofd een gewichtsstang in de sportschool te koppen. Dat werd dus een uiterst charmante bult boven mijn oog en flinke koppijn. Daarnaast was er nog die ene gigantische blauwe plek op mijn been waarvan het nog altijd een raadsel was hoe hij mijn been heeft bereikt.

De hoop dat dit maar een beetje verandert, heb ik jaren terug al verloren. Dat ik overal tegen aan loop, heb ik wel geaccepteerd, maar laat me dit jaar alsjeblieft blessurevrij aan de start van de halve marathon in Amsterdam verschijnen (jawel, dit jaar MOET hij toch echt gelopen worden).

In een ideaal leven zou ik gracieus door het leven gaan, maar in mijn leven is er tenminste altijd wat te beleven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s