Running the city of Amsterdam

Nadat ik vorig jaar voor de tweede keer mijn ultieme hardloopdoel opzij moest zetten door blessures, wist ik één ding heel zeker: drie keer is scheepsrecht. Het gaat me niet nog een keer gebeuren dat ik mijn startbewijs moet afstaan aan iemand die wel fit is. Die halve marathon móet gelopen worden in 2016 en wel tijdens de TCS Amsterdam Marathon. Waar de meeste hardlopers het doel hebben om een bepaalde tijd te lopen of om een afstand in ieder geval uit te lopen, was mijn eerste prioriteit om de start überhaupt te halen. Ieder zijn ding.

Ik begon al in maart met trainen, want je kunt niet vroeg genoeg beginnen om rustig op te bouwen en daarmee blessurevrij te blijven. Wat ging het trainen lekker. De lange afstanden gingen steeds beter en ik werd sneller. Toen was het opeens juli. Weer sloeg het noodlot toe. Welkom in mijn door-blessures-geteisterde-hardlopende-leven. Inmiddels heb ik het punt bereikt dat bijna de hele fysiotherapiepraktijk me bij naam kent en ik me begin af te vragen of er een vloek op me rust.

Uit de running
Gefrustreerd bekeek ik mijn trainingsresultaten van de laatste maanden. De stijgende lijn die erin zat, werd bruut doorbroken en ik was letterlijk weer uit de running. Twee milestones moest ik echter toch halen dit jaar: de Dam Tot Damloop als oefenwedstrijd in september en natuurlijk de halve marathon in oktober. Na een paar weken rust, zat er nog weinig schot in. Inmiddels was het augustus en nog maar een paar weken voor de Dam tot Damloop die ik vorig jaar voor het eerst liep. Eind augustus mocht ik weer gaan opbouwen. Is het net te laat of net op tijd om de start te halen?

De lijdensweg: Dam tot Damloop 2015
Hoopvol verscheen ik dit jaar aan de start van de Dam tot Damloop ondanks de tegenslagen. Ik wist dat het eind pittig zou worden, maar de tijd van vorig jaar moest ik hoe dan ook met gemak verbreken. Na de eerste kilometer merkte ik echter al dat mijn hartslag abnormaal hoog was en ik kreeg hem met geen mogelijkheid onder controle. Mijn benen waren zwaarder dan ooit, mijn lijf werkte niet mee en op 8 kilometer zat ik er volledig – maar dan ook echt volledig – doorheen. De lol was er op dat moment ook echt van af. De 8 kilometers die volgden waren extreem afzien en waren LANG. Meerdere malen heb ik bedacht dat ik niet klaar was voor de halve marathon; net als vorig jaar. Toch sleepte ik mezelf naar de finish, op weg naar een beroerde tijd (gelukkig nog wel iets beter dan vorig jaar), en ik besloot: erger dan dit kan niet. Ik was een beetje grieperig bleek achteraf en dat betekent dat ik weer hoop kreeg voor de halve. Dat betekent keihard trainen de laatste weken, maar starten ga ik.

Halve marathon van Amsterdam
De trainingen zaten er op en ik had een week als een kluizenaar geleefd. Braaf liet ik alle ADE-feestjes aan me voorbij gaan (organisatie, kan dat niet eens in een andere week georganiseerd worden?). Niets aan het toeval overlaten. Voor de start heb ik ernstige wedstrijdstress. Wat als het nou weer zo erg is als de Dam tot Damloop? Maar ook heb ik er zin in. Veel zin. Na zo’n lange tijd kan ik eindelijk dat ultieme doel halen (noem het idioot, maar ik heb in mijn hoofd altijd gehad dat je jezelf pas écht hardloper kunt noemen na minimaal een keer een halve marathon rennen). Ik heb de beste supporters van de wereld bij me – jullie zijn helden!! ❤ – die om de zoveel kilometer langs het parcours staan en ik ontvang zoveel mental support vooraf dat het me een extra boost geeft. Mijn hartslag schiet continu omhoog in het startvak, maar als ik eenmaal weg ben, moet ik mezelf inhouden. Rustig starten. Al snel merk ik dat ik me supersterk voel. Mijn benen voelen top, ik loop licht en ontspannen en kijk mijn ogen uit. Wat is Amsterdam toch mooi en wat is dit toch tof. Ik doe het gewoon na al die tijd!

Halve marathon 20kmFinisher!
De eerste 10 kilometers vliegen voorbij en ik voel me nog altijd opperfit. Nog altijd haal ik de een na de andere renner in en dat geeft me superpower. De 10 wordt al snel de 15 km en nog steeds verbaas ik me over hoe sterk ik me voel. Bij de 16km denk ik terug aan de Dam tot Damloop. Mijn tijd vandaag is bijna 20 minuten sneller. BAM. Zie je wel. Vlak voor het Vondelpark ga ik het zwaar krijgen, maar zodra ik het park in ren, krijg ik zo’n boost dat ik er weer even tegen aan kan. Dit betekent dat ik er bijna ben! De oplevingen zijn alleen van steeds kortere duur en al snel kom ik in de modus komt-er-nog-een-eind-aan-het-vondelpark. 18km, 19km… waar ik enorm stabiel liep, ga ik voor het eerst wat inleveren op mijn tijd als ik niet oppas. Volhouden. Als ik aan het eind van het park nog mijn laatste supporters zie, zet ik weer aan. Nog een kilometer AFZIEN IN HOOFDLETTERS. Die verdomde Amstelveensweg lijkt ook opeens heel lang. Ik wil niets anders dan lopen, maar geef mezelf er mentaal flink van langs. NO WAY. Dan is daar het 500 meter punt en het Olympisch Stadion. Wat ongelooflijk vet is dit.

Relatief fris en met een grote grijns hol ik de finish over. Na al die tijd en al die tegenslagen, finish ik in een tijd waar ik enorm blij mee ben (2.04.39). Misschien niet de droomtijd van een gemiddelde halve marathonner, maar gezien de voorbereiding had ik het niet beter kunnen doen en ik heb zoveel lol gehad onderweg. Dit ruikt naar meer. Mijn volgende uitdaging? De magische 2u grens!

Finisher

Advertenties

2 gedachten over “Running the city of Amsterdam”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s