Lieve Mona,

…of hoe heet de Mona van nu? Janine? Sylvia? Wanda? Hoe dan ook, ik schrijf je, omdat het het soms goed is om iets persoonlijks te delen. Niet dat ik nooit wat persoonlijks schrijf, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik lang niet alles wat ik schrijf ook online zet. Iets waar ik eigenlijk steeds vaker mee worstel.

Sommige dingen komen te dichtbij, andere dingen kan ik niet delen omdat er mensen bij betrokken zijn die er niet kiezen om hun leven online te zetten en natuurlijk is het ook gewoon heel fijn om dingen privé te houden. Om wat voor reden dan ook.

Mijn hoofd heeft een lange tijd veel te vol gezeten. Vol met onrust, dingen die ik wilde, dingen die ik voor mijn gevoel ‘moest’. Na een fantastische reis door Zuid-Amerika aan het begin van het jaar kwam ik terug met heel veel nieuwe plannen, maar al snel kwam ik erachter dat mijn plannen tijd nodig hadden en dat ik eigenlijk niet precies wist wat ik wilde. En dan kickt de post travel blues snel in.

Eigenlijk knaagde er al iets voor mijn vertrek, maar ik negeerde het en stortte me op mijn werk en mijn sociale leven. Nadenken over wat ik nou wilde; daar zou ik alle tijd voor hebben op reis. Maar toen ik in Zuid-Amerika was, wilde ik er helemaal niet over nadenken. Pas de laatste dagen, erkende ik voor mezelf dat ik het stiekem allang wist. Het roer moest om. Er moest wat veranderen.

Na mezelf een flinke schop te hebben gegeven, krabbelde ik wel weer uit de post travel blues en legde me erbij neer dat sommige dingen nou eenmaal tijd kosten. Het is wat het is ofzo. Toch bleef het me bezig houden, wat bergen energie kost. Gelukkig heb ik van nature een grote energievoorraad, dat helpt, maar ook die van mij raakte wel eens op. Bij een aantal dingen legde ik me neer, maar andere dingen bleven op mijn prioriteitenlijst.

Toen ik gisterochtend voor de allerlaatste keer naar mijn werk fietste in Amstelveen, viel alles op zijn plaats. Ik kon opeens weer helder denken; al die ruimte in mijn hoofd. Het jaar schoot voorbij in gedachten en ik besefte dat dit jaar echt een turning point is. Ik wilde zoveel dingen veranderen en zo lang dacht ik dat dit niet zou lukken en toch zomaar is er zoveel gebeurd.

Ik begon het jaar op de toppen van mijn happiness in Zuid-Amerika – en wat ik heel bijzonder vond, was dat ik dit deels met zuslief heb beleefd, ook heb ik eindelijk die eerste halve marathon gelopen en leerde heel veel lieve vrienden nog beter kennen en ontmoette ik veel bijzondere mensen. Daarnaast heb ik de grote stap gezet om mijn baan op te zeggen en ga ik na een extra lange vakantie aan een supermooie nieuwe uitdaging beginnen in 2016 en…geheel onverwacht stond daar ook opeens een nieuwe liefde te wachten en gedraag ik me sindsdien als een op hol geslagen puber.

Wow. Op dit soort momenten denk ik terug aan de wijze woorden die ik ooit hoorde. ‘Het komt goed, en zo niet.. dan ook.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s