Hello, goodbye

Begin dit jaar begon ik aan een nieuw avontuur. Na bijna vijf jaar bij mijn vorige werkgever, was de koek op. Liters koffie tikte ik weg in al die koffiedates met bekende en nog onbekende mensen, op zoek naar die ene baan waar ik huppelend voor mijn bed uit zou komen. Maar zo makkelijk was het niet. Ik was enorm kritisch op alle banen en trok mezelf meer dan eens halverwege een sollicitatie terug, omdat ik altijd wel een reden vond waarom het niet bij me zou passen. 

Tijdens een van de vele koffiedates werd de vinger op de zere plek gelegd: ‘Je zoekt te hard naar een bijna onwerkelijke ideale functie, maar een stap opzij doen is ook een optie en biedt zelfs veel kansen. Je weet nooit wat het brengt’. Het klinkt misschien cliché, maar eigenlijk zat er wel wat in. Ik wilde uit mijn comfort zone en met een stap die misschien voor niet iedereen even logisch is, inclusief mezelf, kan ik dat in ieder geval wel bereiken. Dat is wat ik deed.

In februari startte ik bij een nieuw werkgever; een heel ander communicatiebureau dan waar ik zat. Het voelde als een compleet andere wereld: andere opdrachten, veel gedetacheerde collega’s die ik helaas te weinig zag, minder hectiek en afwisseling, maar ook een kans om meer te ondernemen. Een kant van mezelf die ik steeds meer ontdek en ook heel leuk vind. Maar vanaf het begin zat het niet lekker, het klopte niet. Ook ik werd gedetacheerd voor een half jaar voor enkele dagen per week, waardoor mijn functie er anders uit zag dan ik voor ogen had. Ondanks de uitdagende opdracht, leuke collega’s, veel leermomenten en het feit dat het echt uit de comfort zone was, was dit niet mijn ding.

Eenmaal terug op ‘het honk’ na mijn opdracht, leerde ik eindelijk eens wat meer fijne collega’s beter kennen, maar toch werd ik er niet gelukkiger op. De vele ontwikkelingen bij het bureau de laatste maanden, hielpen daar niet bij. Onderweg in de auto naar Slovenië deze zomer hakte ik de knoop door. Na het een kans te hebben gegeven, moet ik eerlijk zijn: ik wil hier weg, want ik kwijn weg. Het voelde in eerste instantie als falen, want achteraf gezien had ik toch de verkeerde beslissing gemaakt en simpelweg staat opgeven niet in mijn woordenboek. Maar als je hoofd en lijf schreeuwen dat je weg moet, moet je gaan.

Dat is wat ik doe. Gister heb ik mijn baan opgezegd en gekozen voor mezelf. Op 1 november start ik bij een nieuwe werkgever waar ik nu al heel veel energie van krijg. Falen heeft plaats gemaakt voor een gevoel van overwinning. Dat zijspoor was misschien toch zo slecht nog niet. Tijd voor new beginnings, tijd voor nieuwe energie!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s