Torres del Paine: VINK!

Met windstoten van 110 kilometer per uur zijn we vanmorgen vertrokken vanaf de camping. Het water stuift over de diepblauwe meren die omgeven zijn door de zeer  postcard-waardige besneeuwde bergtoppen van Torres del Paine in Chili. De wind raast langs ons hoofd en zorgt ervoor dat we ons geregeld moeten vastgrijpen aan een boom, bosje of steen om niet om te waaien. Ik moet toegeven dat dat niet altijd goed gaat, want ondergetekende werd letterlijk een bosje in geblazen. Daar lig je dan met je goede gedrag. 

Waar in Nederland zonder enige twijfel code rood wordt gegeven en iedereen vooral binnen moet bijven, halen ze in Patagonië de schouders op. Eindelijk snap ik waar de zogenaamde W-route in National Park Torres del Paine echt voor staat: de WIND-route. Het is een van de bekendste meerdaagse tochten ter wereld en al jaren stond National Park Torres del Paine hoog op mijn verlanglijstje. Iedere keer als ik verhalen hoorde of foto’s zag, kon ik alleen maar denken: ooit ga ik daar lopen.

Er wordt wel vaker gezegd dat je bij het lopen door Torres del Paine vier seizoenen in een dag kunt treffen en dat het weer zo veranderlijk is als de kapsels van Ronaldo. Maar die WIND. Inderdaad, in hoofdletters. Niemand die je dus vertelt dat het doodvermoeiend is om de hele dag het gevoel te hebben tegen een orkaan in te lopen. Tegen het eind van de dag, verandert mijn hoofd hier steevast in een tomaat als finishing touch van mijn I’m sexy and I know it-trekkerslook, maar dat terzijde.

Inmiddels is het dag vier van de W-trail. Alleen morgen nog! De tijd vliegt bijna net zo hard als de wind voorbij, maar het is dan ook geen straf om hier te zijn. Nooit eerder liep ik zo’n mooie en afwisselende tocht. Gletsjers, ontelbaar veel meren in duizend tinten blauw, bossen, uitgestrekte valleien, gammele bruggen, watervallen en overal waar je kijkt bergen. Bij het lopen van meerdaagse tochten heb ik qua conditie wel voor hetere vuren gestaan, maar nooit eerder liep ik een tocht van vijf dagen. Mijn voeten zijn inmiddels opgeblazen van de vermoeidheid, de eerste blaren toonden zich vanmorgen onder mijn voeten en mijn achillespees en knieën zijn begonnen met een protest dat steeds luider wordt, maar ik loop nog.

Na bijna 8 uur lopen vandaag, zijn mijn achillespezen er met name wel klaar mee. Het is maar goed dat onze camping al in de verte te zien is. Als we inchecken en ik in mijn hoofd al mijn schoenen heb uitgedaan, vertelt de receptionist ons dat het plan van de laatste dag (DE Torres zien bij zonsopkomst) echt geen optie is. Het schijnt slecht te worden. De hele dag in de wolken. Ik weet wat dat betekent. De zon schijnt vandaag flink en ik loop zelfs in een t-shirt. We moeten nog zeker 3 uur door vandaag, zo niet langer.

Geen seconde twijfel ik aan mijn beslissing, maar psychisch moet de knop om. Pijn moet in de koelkast. We gaan omhoog. Dit is het doel wat voor mij voor veel meer staat dan het eind van een trekking en de welbekende kers op de Van der Valk-appelmoes. 2017 was op zijn zachtst gezegd nogal een pechjaar qua gezondheid. Blessureleed gooide roet in mijn sportieve plannen. Mijn zeer kortstondige hardloopopleving in de lente resulteerde al snel in nieuwe klachten. Toen ik vervolgens mijn hardloopschoenen inruilde voor een racefiets (leuk!!), viel ik vervolgens nogal lullig van mijn fiets (minder leuk!!) en won ik bijna de prijs ‘kneus van het jaar’. Tot slot eindigde het jaar onmogelijk spannend door onverklaarbare knieklachten die weleens geen blessure konden zijn. Gelukkig bleek het vals alarm en een nare droom. Geen monsters onder mijn bed of in mijn been.

Mijn sportieve doelen en ambities werden dus nogal op de proef gesteld en continu bijgeschroefd. Van een 10 kilometer lopen, naar een 5 kilometer, naar het pijnvrij kunnen wandelen van een uur. YOLO. Het enige wat ik echt wilde bereiken – en wat even realistisch leek – was het lopen van de de W-trail. Zomaar bleek het eind van het jaar niet zo vanzelfsprekend, dat het dit jaar ging gebeuren. Nu ben ik er. Met een noodgang stamp ik omhoog, alle pijn en vermoeidheid negerend. De laatste halve kilometer is klimmen over keien en noodgedwongen moet ik toch even naar adem happen halverwege.

Als we na zo’n 10 uur lopen eindelijk de top bereiken en de Torres in volle glorie zichtbaar zijn, volgt de ontlading. Wat een jaar. Wat tof dat we hier nu zijn. Wat een eind van de tocht. Wat doen mijn voeten inmiddels pijn. WAT IS DIT MOOI. Dit vertel ik als ik mijn honderdjarige verjaardag vier. Voor mijn achillespees en knie betekent deze dag weer een kaartje richting de sportarts en fysiotherapeut, maar dit pakt niemand meer af.

 


Ook de W-route lopen in Torres del Paine? Bereid je goed voor! Ja, je kunt echt heel makkelijk zelfstandig de tocht lopen en het scheelt je een hoop geld. Ook voor je trip heb je doorzettingsvermogen nodig, want voor het boeken van refugio’s en/of camping moet je nog net geen hogere wiskunde hebben gestudeerd. Wij hadden veel aan wat reisblogjes die ons hielpen bij het plannen van de route en maken van de juiste keuze. Kijk vooral hier!

Onze trip? Wij liepen de W-route van west naar oost:

  • Dag 1: via de catamaran van Paine Grande naar Refugio Grey
  • Dag 2: van Refugio Grey omhoog naar de Grey Glacier en terug naar Paine Grande
  • Dag 3: van Paine Grande via Brittanico naar Camping Frances
  • Dag 4: van Frances langs camping Chileno naar de Torres (slapen in Chileno)
  • Dag 5: van Chileno naar de bus
Advertenties

5 gedachtes over “Torres del Paine: VINK!

  1. ienke zegt:

    Wat heerlijk allemaal Lianne!!
    Enne … je had al wel een langere trek gelopen toch!! Ladakh was een dag of 6-7 lopen il me semble?
    Balen van je pijn etc maar wat heerlijk om zo met je love rond te reizen en je dromen te verwezelijken ❤
    Enjoy and live the life !!

    • liannevanvliet zegt:

      Waren dat 6-7 dagen? Ik dacht een dag of 3/4? Help.. de Himalaya heeft mijn brein echt helemaal in de war geschopt. Vertraagde AMS-reactie hahaha! 🙂 Hoe is het in France? Nog mooie trips in het vooruitzicht>

      • ienke zegt:

        Yep, was een 8 daagse trip, dus een dag of 6 lopen 🙂
        Hoogte en brein !! 😀
        Hier alles goed! Ben net terug van een 8 daagse trek in Mauritanie … super!! (en nu van een weekendje snowboarden hier 2,5 uur rijden vandaan … Living in Montpellier … I love it ❤
        Verder niets in de plannen behalve weer een maand weg met m'n zeilboot 🙂

        • liannevanvliet zegt:

          Klinkt goed!! Volgens mij was onze groep toen in twee delen: een deel liep inderdaad een dag of 8 en de ander een dag of 4 dacht ik! Wij hebben zeker geen 8 dagen gedaan in ieder geval. Ik vond de 4 met hoogteziekte meer dan genoeg!

          • ienke zegt:

            Ahaaa c’est ça !! we ware inderdaad niet vandezelfde groep maar huf en puf maatjes onderweg de bergen op, de passen over en de dalen in, door en uit … 1, 2, 3 … tot 10 stappen (moeizaam) en dan mochten we even rusten 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s