De Cubaanse logica

Bij een land als Cuba heeft bijna iedereen wel hetzelfde beeld: dikke vette bruine sigaren, roestige oldtimers, mojito’s op iedere hoek van de straat en mucha musica. En dat allemaal in een zeer (ik herhaal: ZEER) tranquilo omgeving. Allemaal waar. Maar wat Cuba toch wel echt Cuba maakt, is de Cubaanse logica. Dat is er eentje die zich moeilijk laat omschrijven en die amper te volgen is.
Slechts een paar zaken waar ik me over heb verwonderd:

  • De rijen.
  • Rijen en wachten waar je ook komt. Bij de supermarkt, om geld te halen, voor de slager, voor de telefoonzaak; eigenlijk overal. Als er ooit een wereldkampioenschap ‘in de rij staan’ wordt georganiseerd, weet ik zeker dat de Cubanen met hun nationale volkssport een grote kans maken op de winst. Zonder chagrijn gaat men gerust een uur in de rij staan. Tranquilo.
  • De toiletjuffrouw.
  • Als je een baan zoekt waar je de hele dag kunt zitten met een schoteltje zonder ook maar enigszins in beweging te komen, kun je in Cuba als toiletjuffrouw aan de slag. Ook in uithoeken waar per dag 1 of 2 bezoekers komen, zit een toiletjuffrouw met een schoteltje klaar om er een muntje vanaf te pakken. Met een beetje mazzel deelt ze nog een papiertje uit, en met heel veel mazzel (bij zeer hoge uitzondering) doet ze een poging om schoon te maken, maar in principe zit ze prima. 
  • Voor ieder product een nieuwe winkel, maar rum heb je overal.
  • Voor zeep moet je naar de zeepwinkel, voor plastic bakjes naar de bakjeswinkel, voor water naar de waterwinkel, etc. Supermarkten bestaan wel, maar hebben over het algemeen maar een paar producten en dan niet de dingen die je nodig hebt, zoals de zeer noodzakelijke crackervoorraad voor de lange busritten. Wat nooit op is en overal verkrijgbaar: driehonderd soorten rum natuurlijk. De nationale oplossing voor ieder probleem.
  • Continue mismatch tussen vraag en aanbod.
  • In principe zou het heel logisch kunnen zijn. Als product A goed verkoopt en vaak op is, dan koop je meer in en misschien koop je dan wat minder in van product B wat toch niet zo lekker loopt. Dat zou je denken he? In Cuba werkt dat uiteraard anders, terwijl de Cubanen in de winkel de hele dag niets doen dan de voorraad tellen, is er ook maar niemand die bedenkt dat het wellicht anders kan. Je vraagt je af waarom ze dan maar aan het tellen zijn…
  • Overal ongeschreven regels.
  • Ieder bedrijf, winkeltje, restaurant of busmaatschappij heeft een eigen proces of systeem waarvan je iedere keer denkt dat je het snapt, maar dat het dan vervolgens toch weer anders zit. De ongeschreven regels zijn leidend maar vaak ongrijpbaar.
  • Iedere chauffeur is monteur.
  • Eigenlijk is dit het enige onCubaans efficiënte punt. De ronkende oldtimers en bussen, zijn stokoud en leggen flinke afstanden af. Ze staan dan ook geregeld langs de kant van de weg. Wat dan wel weer handig is, is dat praktisch iedereen vervolgens zijn/haar auto zelf weer in elkaar knutselt. Het kan een paar uur duren, maar het begrip haast kennen ze toch niet, dus alle tijd! 
  • 1 persoon heeft 1 taak
  • Terug naar de Cubaanse inefficiëntie. Mocht je je nog een keer afvragen of je collega hier in Nederland soms niet teveel met zijn eigen taken bezig is in plaats van een handje te helpen, dan valt dat allemaal vast wel mee vergelijken met de Cubanen. Zo zitten er in een winkeltje bijvoorbeeld gerust 4 mensen. Een iemand telt de voorraad, een iemand rekent af, een iemand eet verveeld koekjes of lakt nagels en eentje controleert je bonnetje als je de deur uitloopt. Lekker efficiënt.
  • Met een muts op de bus in.
  • De airco is de beste vriend van de Cubanen en dan met name in de bus. Maak dan ook niet de fout om in een korte broek en shirtje in te stappen, want dat is wel heel erg living on the edge. Op het moment dat je denkt dat dat het niet erger kan, zet de chauffeur de airco gerust nog een tandje harder aan en zet vervolgens zijn wintermuts op. 
  • Het eeuwige kopieergedrag.
  • Wat de buurman doet, dat moet ik net zo! Of het nou de kleur verf is op mijn muur, het aanbod in een restaurant, dezelfde gekleurde legging of hotpants of de gastvrijheid in een Casa Particular (wat overigens in heel Cuba geweldig was!). 

Tja, waar ben ik ook eigenlijk aan begonnen? De logica bestaat volgens mij niet, al zal het vast heel begrijpelijk zijn als je Cubaan bent. Ach, het maakt ook allemaal niets uit. Je moet je er gewoon aan overgeven, de tranquilomodus aanzetten en je blijven verwonderen.

Nadat we onze reis boekten vorig jaar, hoorden we steevast: “Goed dat je gaat, want straks is het te laat en is Cuba Cuba niet meer.” Maar eerlijk, ik geloof er weinig van. Ondanks dat er de laatste jaren ongetwijfeld een hoop veranderd is in Cuba en de oldtimers straks echt een keer overlijden, ga je mij niet vertellen dat je de Cubaanse logica ooit van het eiland krijgt. Gelukkig maar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s