Running the city of Amsterdam

Nadat ik vorig jaar voor de tweede keer mijn ultieme hardloopdoel opzij moest zetten door blessures, wist ik één ding heel zeker: drie keer is scheepsrecht. Het gaat me niet nog een keer gebeuren dat ik mijn startbewijs moet afstaan aan iemand die wel fit is. Die halve marathon móet gelopen worden in 2016 en wel tijdens de TCS Amsterdam Marathon. Waar de meeste hardlopers het doel hebben om een bepaalde tijd te lopen of om een afstand in ieder geval uit te lopen, was mijn eerste prioriteit om de start überhaupt te halen. Ieder zijn ding. Lees verder

Advertenties

Oorlogsgebied

De vrede is voorbij in huize Li. Ik heb de oorlog verklaard en ben ten strijde getrokken. Het getrippel in mijn plafond heeft plaatsgemaakt voor luidruchtig gerommel in huis. Het was immers een kwestie van tijd voor hij zich een weg naar binnen had geknaagd. Zo stond ik van de week oog in oog met de bastard die mijn nachtrust verstoort. De muis. Ik wilde hem net hartig toespreken (‘Jij. Ik. Naar buiten. NU!’) toen hij die kleine pootjes onder zijn lijf vandaan rende om zich voorlopig niet meer te laten zien. Lees verder

Dam tot Damloop… I DID IT!

Ergens op een zonnige donderdag in mei, sta ik in mijn sportoutfit op een onchristelijk tijdstip bij de fysio. Na een half jaar pijn en frustratie, waarbij ik zeker vijf fysiotherapeuten heb versleten en moest stoppen met hardlopen, is het ein-de-lijk zo ver: ik mag weer rennen. Ik ben sceptisch, want eerdere pogingen mislukten binnen een week. De scheen en rug zijn zwak, maar als ik op nul begin en braaf mijn oefeningen doe, schijnt het goed te komen.  Lees verder

Fotografisch oogpunt

Team Noord hier! Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik al jaren promotor ben van een van de tofste plekken in Amsterdam. Ik woon er dan ook niets voor niets. Jarenlang heb ik moeten uitleggen waarom ik hier in vredesnaam ben neergestreken, maar plots maakt het hipstervolk uit Amsterdam de grote overtocht en woon ik in het ‘Hip, Hot & Happening’ Noord. Lees verder

Running the night met Nike

De rook van de rookmachine trekt weg en voor me zie ik een oranje massa rennende vrouwen. De vertrouwde adrenalinekick die ik miste voor de start, weet me net op tijd te bereiken. Mijn timing laat me voor de verandering eens niet in de steek. Dat is een goed voorteken. In het dagelijks leven is mijn energielevel vrijwel altijd hoog, maar rennend ben ik net een diesel. Rustig starten en snel eindigen. Vandaag voelt anders. Lees verder

Het gras van de buren

Soms is het nodig om weer met beide benen op de grond te worden gezet, al dan niet vrijwillig. Loop een middagje over de markt, waag je leven door een bezoek aan de Huishoudbeurs, doe een rondje door het noodzakelijk kwaad van retail Nederland: ‘Blokker’ of pak een relatief goedkope vlucht op Schiphol. Adem in, adem uit. Dit is gemiddeld Nederland. Dit is een reality check.

Lees verder

Amsterdamn good!

Grote koppen schreeuwen me tegemoet: ‘Amsterdam steeds drukker’ en ‘Amsterdam steeds populairder onder Amerikaanse toeristen’. Je kunt ze geen ongelijk geven, want het is nou eenmaal een topstad. Ik woon er niet voor niets en over mijn uitstekende smaak valt niet te twisten. De harde realiteit is echter dat ik de toeristen die als een tsunami de stad overspoelen soms wel kan wurgen. Kunnen we niet 1 dag per jaar Amsterdam teruggeven aan haar inwoners? Lees verder

Reality check: Amsterdam VS. Sapa

Na een paar dagen Vietnam zijn we alweer compleet geacclimatiseerd. Gelukkig gaat dat altijd snel. Uiteraard zijn de cultuurverschillen direct zichtbaar, maar veel dingen zie je niet van de buitenkant. Tijdens een trekking door de bergen van Sapa in Noord Vietnam worden de verschillen tussen ons kaaskoppen en de inwoners van de stammen in de minority villages opeens wel heel duidelijk. Lees verder

Amsterdam Noord ontwaakt

De stilte in het Vogeldorp was deze winter ongekend. Achter de deuren verschuilden de bewoners zich in de tochtige oude huizen. Ik heb me geregeld afgevraagd of de buurt aan een langdurige winterslaap was begonnen, massaal was verhuisd of van het laatste geld een vliegticket naar de zon had gekocht. Mij in mijn eentje achterlatend in een spookdorp. Zo min mogelijk naar buiten komen leek het devies. Lees verder

Sleep jezelf de winter door!

Het kan je ontgaan zijn, maar ik ben dus niet bepaald een wintermens. De overgang tussen kou aan de ene kant en droge verwarmingslucht aan de andere kant, is mij te groot. De hoeveelheid vrouwen én mannen op Uggs kunnen mijn ogen niet meer verdragen, het geschuifel door de met ijs bedekte straten ben ik meer dan zat en de sneeuwvlekken die mijn schoenen nog altijd ontsieren, zorgen ervoor dat ik met weemoed denk aan warmere tijden en tropische oorden. Lees verder

Búúffieeee!

De paardenstaart van de achterbuurvrouw zwiept enthousiast op en neer als ze de gezamenlijke achtertuin in draaft. Haar trainingsbroek is van haar heupen gezakt en geeft me letterlijk inzicht in haar leven. Te veel inzicht. Een navelshirtje en een wokkel in haar haren hadden het af kunnen maken. Dit is er namelijk één. Een voormalig gabber die de duistere houseparty’s afstruinde – het liefst met halfgeschoren haren – om er de volgende dag niets meer van te weten, wat soms ook maar beter is. Lees verder

Kattenparagnost

Als ik de deur open doe staat buurman M. vertwijfeld voor de deur. Er is iets. Overduidelijk. Hij wiebelt onrustig heen en weer als een kind dat op het punt staat een leugentje op te biechten. Stotterend begint hij zijn verhaal: “Het, het, gaat om onze kat. Eén van onze katten.” Aangezien ik me wel eens afvraag of het vogeldorp meer katten dan inwoners heeft, verbaast me dit niets. Lees verder

Beste meneer de Mol,

Briljante ideeën zijn er om gedeeld te worden. Vandaar dat ik u schrijf. U kent mij niet, althans.. daar ga ik voor het gemak maar even van uit, maar ik ken u wel. Groot mediaman, geestelijk vader van Big Brother en vader van Johnny (het kiezen van die naam was vast lastig, maar dat terzijde). Genoeg redenen om u mijn verhaal te vertellen. Lees verder

82 en al heel wat vrouwtjes verwend

Achter de parkeerautomaat waar ik langsloop, staat een oude man met een rood aangelopen hoofd zachtjes te vloeken. Met grof geweld probeert hij een aantal munten in de gleuf voor het pinpasje te duwen. Hij kijkt me vragend aan: “Kunnen hier geen munten in ofzo?”. Ik kijk met hem mee naar de automaat. Het is er een waar je niet met cashgeld kunt betalen. Ondertussen raast de man verder in het plat Amsterdams: “Nu moet je hier sinds kort opeens betalen voor je auto, belachelijk! Geldkloppers zijn het.” Lees verder