Het lijden van Leiden

Het moest een van de mooiste dagen van het jaar worden. De dag waarop ik mezelf recht in de ogen kan kijken, want ik moest en zou de halve marathon lopen onder de twee uur. Vorig jaar was mijn doel de halve marathon uitlopen, maar nu heb ik mezelf de twee uur opgelegd. Dan pas kan ik mezelf enigszins een gerespecteerd hardloper noemen. En… het is dit jaar haalbaar. Een marathon in mei leek me wel wat en na wat zoeken, werd het de halve marathon van Leiden. Die dag zou ik shinen, maar het liep weer eens anders dan gepland.  Lees verder

Running the city of Amsterdam

Nadat ik vorig jaar voor de tweede keer mijn ultieme hardloopdoel opzij moest zetten door blessures, wist ik één ding heel zeker: drie keer is scheepsrecht. Het gaat me niet nog een keer gebeuren dat ik mijn startbewijs moet afstaan aan iemand die wel fit is. Die halve marathon móet gelopen worden in 2016 en wel tijdens de TCS Amsterdam Marathon. Waar de meeste hardlopers het doel hebben om een bepaalde tijd te lopen of om een afstand in ieder geval uit te lopen, was mijn eerste prioriteit om de start überhaupt te halen. Ieder zijn ding. Lees verder

blessureleed – Wonder gezocht

Ik hoor het mezelf nog zeggen tijdens een legendarische koninginnenacht vorig jaar: ‘Volgend jaar loop ik de halve marathon’. Drank maakt me duidelijk overmoedig. Ik kon net 10 kilometer rennen en daarbij staat een halve marathon voor mij gelijk aan het winnen van een Olympische medaille. Een heldendaad. Ik had dan ook enigszins spijt toen ik weer nuchter was, maar als ik zeg dat ik iets doe, dan ga ik er voor. Ik begon te geloven dat als ik op tijd zou trainen, ik de finish wel kon halen.

Lees verder