Road to recovery deel xxxxxx

Goed nieuws! Dit net iets te fanatieke type die echt niet zonder sport kan, is alweer stiekem twee maanden aan het trainen. Lang heb ik het niet te hard van de daken willen schreeuwen, bang dat ik weer een enorm terugval zou krijgen. Maar afgezien van een conditie die niets meer voorstelt, de extra kilo’s die ik ongewild mee sleur en af en toe die verdomde pijntjes, gaat het eigenlijk hartstikke de goede kant op. Psychisch gezien ben ik in ieder geval weer terug en een stuk vrolijker dan een half jaar geleden. #WINNING Lees verder

Advertenties

Gegijzeld

De oplettende lezer heeft misschien gemerkt dat er opvallend weinig blogs en social posts dit jaar zijn verschenen over mijn grote liefde voor sporten. Was ik niet aan het hardlopen, stond ik mezelf af te beulen tijdens een bootcamp- of HIIT-les in de sportschool. Inderdaad, was. Verleden tijd. Tijd voor een update!  Lees verder

Het lijden van Leiden

Het moest een van de mooiste dagen van het jaar worden. De dag waarop ik mezelf recht in de ogen kan kijken, want ik moest en zou de halve marathon lopen onder de twee uur. Vorig jaar was mijn doel de halve marathon uitlopen, maar nu heb ik mezelf de twee uur opgelegd. Dan pas kan ik mezelf enigszins een gerespecteerd hardloper noemen. En… het is dit jaar haalbaar. Een marathon in mei leek me wel wat en na wat zoeken, werd het de halve marathon van Leiden. Die dag zou ik shinen, maar het liep weer eens anders dan gepland.  Lees verder

Running the city of Amsterdam

Nadat ik vorig jaar voor de tweede keer mijn ultieme hardloopdoel opzij moest zetten door blessures, wist ik één ding heel zeker: drie keer is scheepsrecht. Het gaat me niet nog een keer gebeuren dat ik mijn startbewijs moet afstaan aan iemand die wel fit is. Die halve marathon móet gelopen worden in 2016 en wel tijdens de TCS Amsterdam Marathon. Waar de meeste hardlopers het doel hebben om een bepaalde tijd te lopen of om een afstand in ieder geval uit te lopen, was mijn eerste prioriteit om de start überhaupt te halen. Ieder zijn ding. Lees verder

The story of my life

In een ideaal leven zou ik gracieus door het leven gaan. Flanerend zou ik door de straten wandelen en zelfs hardlopend zou men versteld staan van mijn soepel- en vrouwelijkheid. In een ideaal leven dus. Niet mijn leven. Ik ben ronduit onhandig; ongecontroleerd en een ongelooflijke KLUNS. Jawel, in hoofdletters. En dat hardlopen van mij? Dat ziet er eerder uit alsof er een neushoorn met rood aangelopen gezicht door de straten beukt. The story of my life. 

Lees verder

Dam tot Damloop… I DID IT!

Ergens op een zonnige donderdag in mei, sta ik in mijn sportoutfit op een onchristelijk tijdstip bij de fysio. Na een half jaar pijn en frustratie, waarbij ik zeker vijf fysiotherapeuten heb versleten en moest stoppen met hardlopen, is het ein-de-lijk zo ver: ik mag weer rennen. Ik ben sceptisch, want eerdere pogingen mislukten binnen een week. De scheen en rug zijn zwak, maar als ik op nul begin en braaf mijn oefeningen doe, schijnt het goed te komen.  Lees verder

blessureleed – Wonder gezocht

Ik hoor het mezelf nog zeggen tijdens een legendarische koninginnenacht vorig jaar: ‘Volgend jaar loop ik de halve marathon’. Drank maakt me duidelijk overmoedig. Ik kon net 10 kilometer rennen en daarbij staat een halve marathon voor mij gelijk aan het winnen van een Olympische medaille. Een heldendaad. Ik had dan ook enigszins spijt toen ik weer nuchter was, maar als ik zeg dat ik iets doe, dan ga ik er voor. Ik begon te geloven dat als ik op tijd zou trainen, ik de finish wel kon halen.

Lees verder

Running the night met Nike

De rook van de rookmachine trekt weg en voor me zie ik een oranje massa rennende vrouwen. De vertrouwde adrenalinekick die ik miste voor de start, weet me net op tijd te bereiken. Mijn timing laat me voor de verandering eens niet in de steek. Dat is een goed voorteken. In het dagelijks leven is mijn energielevel vrijwel altijd hoog, maar rennend ben ik net een diesel. Rustig starten en snel eindigen. Vandaag voelt anders. Lees verder

It giet oan!

rayonhoofdZaterdagavond, 22.30 uur. Een mooie tijd om naar bed te gaan, moet ze hebben gedacht. Waarom afwijken van een vast patroon? Voor ze onder haar donzen dekbed kruipt, legt ze haar telefoon op het nachtkastje aan de lader. Deze winter heeft hij wederom niet van haar zijde geweken. Terwijl ze Vijftig Tinten Grijs leest, spiekt ze af en toe op haar mobieltje. Het is nog rustig, maar ze weet dat het elk moment kan gebeuren. Het boek dat haar normaal bekoort zo vlak voor het slapen, krijgt niet de aandacht die het verdient. Net als ze in een diepe slaap verzonken is, gaat haar telefoon. Slaperig grijpt ze haar mobieltje. Bij het lezen van het berichtje gaat haar hart tekeer: ‘IT GIET OAN!’ Lees verder

De clown en de acrobaat

Met het laatste restje energie doe ik een poging mezelf door de laatste paar honderd meter van mijn hardlooprondje te slepen. De gedachten schieten als als een ongeorganiseerde bende door mijn hoofd. Waarom heb ik niet gewoon de hardlooptalenten van mijn vader? Zo niet vergeten vriendin X. te bellen. Mijn god, hoe ver is het nog? Ik haal morgen mijn boodschappen wel. Ruik ik nou mezelf? Ah, bekend terrein in zicht.  Lees verder