The story of my life

In een ideaal leven zou ik gracieus door het leven gaan. Flanerend zou ik door de straten wandelen en zelfs hardlopend zou men versteld staan van mijn soepel- en vrouwelijkheid. In een ideaal leven dus. Niet mijn leven. Ik ben ronduit onhandig; ongecontroleerd en een ongelooflijke KLUNS. Jawel, in hoofdletters. En dat hardlopen van mij? Dat ziet er eerder uit alsof er een neushoorn met rood aangelopen gezicht door de straten beukt. The story of my life. 

Lees verder

Advertenties

A trip down memory lane

Het is ruim drie jaar geleden dat ik besloot om de stoute schoenen aan te trekken. Mijn woorden en zinnen, die ik altijd lekker veilig voor mezelf hield, kregen een eigen plek; een openbare plek in de vorm van een blog. Opeens stond hij online met de bedoeling verhalen te delen. Dat is wat ik deed en nog steeds doe, al moet ik toegeven dat er tijdens waren dat ik vaker op de publish button klikte. Soms is het een gebrek aan tijd, soms schrijf ik dingen die ik gewoon lekker voor mezelf hou (ja.. die zou je maar wat graag willen lezen hè?), soms vind ik het gewoon niet goed genoeg en vaker dan me lief is, heb ik een writers block. Ja, ook ik heb daar last van. Lees verder

Navelstaren

Ik blijf navelstaren. Letterlijk. Overal waar ik kom, zijn zij ook: naveltruitjes. Tijdens het wakker worden op de pont en al rondhupsend op een festival word ik ermee geconfronteerd. De horror. Ik hoopte intens dat de fashiongoeroes van deze wereld na de laatste opleving in de jaren ’90 (nog bedankt Spice Girls en co) zingend rond het kampvuur de laatste restanten hadden verbrand om het tijdperk der naveltrui voorgoed af te sluiten. Maar helaas. Lees verder

Het gras van de buren

Soms is het nodig om weer met beide benen op de grond te worden gezet, al dan niet vrijwillig. Loop een middagje over de markt, waag je leven door een bezoek aan de Huishoudbeurs, doe een rondje door het noodzakelijk kwaad van retail Nederland: ‘Blokker’ of pak een relatief goedkope vlucht op Schiphol. Adem in, adem uit. Dit is gemiddeld Nederland. Dit is een reality check.

Lees verder

In het land der blinden

Onherkenbaar neem ik plaats op een van de troosteloze houten stoeltjes in een dito wachtkamer van een nog troostelozer ziekenhuis. Ik probeer me te verbergen achter de hoge kraag van mijn jas, zodat het net lijkt alsof mensen me niet kunnen zien. Stel je voor dat ik hier de man van mijn dromen tegenkom. Mijn eigen Dr. Avery. Ik weet zeker dat hij het op een rennen zet bij het zien van mijn gezicht en dat lijkt me geen beste start van een stomende relatie. Lees verder

Klieren

Langzaam verdwijnt Paradiso in de duisternis. Raul Midón neemt ons mee in zijn donkere wereld en speelt de sterren van de hemel. Nu mijn visuele zintuigen zijn uitgeschakeld, komt de muziek binnen. Even zit ik diep geconcentreerd te luisteren, maar al snel steekt een mij bekend fenomeen de kop op. Mijn spanningsboog. Of moet ik zeggen ontspanningsboog? Lees verder

De man en zijn praatjes

Overal kom je ze tegen: in de trein, in de kroeg, op je werk, op straat en in je vriendenkring: de praatjesmaker. Wie kent hem niet? Verschrikt komen vriendin C. en ik tot de conclusie dat de mannelijke praatjesmakers in grote getalen toe lijken te nemen. Met zweet in onze handen concluderen we dat we nergens meer veilig zijn voor de vele praatjes van deze man. Zelfs wij goedgebekte vrouwen, worden angstig door hen, terwijl wij vrouwen jarenlang de toppositie innamen als praatjesmaker. Lees verder