Links, links, rechts… LINKS!

Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik niet meer over mijn wilde, woeste (*kuch*) vrijgezellenleven blog. De meeste vrienden zijn namelijk gesetteld en hebben zich volledig overgegeven aan de nesteldrang. Elkaar eeuwige trouw beloven, lijkt weer helemaal terug van weggeweest en mijn timeline wordt overspoeld met babyfoto’s. Een enkeling durft het zelfs aan om het eigen hoofd plaats te laten maken voor zijn/haar baby en deze te laten ‘shinen’  op een profielfoto (waarom mensen, waarom?). Kortom, alle ogen zijn op mij gericht en men teert op mijn verhalen.  Ik doe mijn best, heus. Lees verder
Advertenties

A trip down memory lane

Het is ruim drie jaar geleden dat ik besloot om de stoute schoenen aan te trekken. Mijn woorden en zinnen, die ik altijd lekker veilig voor mezelf hield, kregen een eigen plek; een openbare plek in de vorm van een blog. Opeens stond hij online met de bedoeling verhalen te delen. Dat is wat ik deed en nog steeds doe, al moet ik toegeven dat er tijdens waren dat ik vaker op de publish button klikte. Soms is het een gebrek aan tijd, soms schrijf ik dingen die ik gewoon lekker voor mezelf hou (ja.. die zou je maar wat graag willen lezen hè?), soms vind ik het gewoon niet goed genoeg en vaker dan me lief is, heb ik een writers block. Ja, ook ik heb daar last van. Lees verder

Agra India: Grijpgraag

Een paar weken India betekent in een recordtempo kilo’s verliezen en een fotocamera vol kleurrijke foto’s hebben. Allebei mooi meegenomen. We kunnen het land alleen niet verlaten zonder de Taj Mahal te vinken. Lichtelijk sceptisch trokken we gister naar het wereldwonder in Agra. Ik geloof niet zo in wereldwonderen. We waren echter blij verrast toen we opeens met grote ogen naar het enorme bouwwerk stonden te kijken. Wow. Gaat dat zien. Maar dan echt.  Lees verder

Duoblog: een beroep doen op zwijmelplicht

Als ik tegen de wind in door Amsterdam van werk naar huis trap op mijn zwarte stadsbolide, probeer ik steevast een glimp op te vangen van de robuuste mannen in de brandweerkazerne. Ik kan er niets aan doen Van Kats. Deze mannen trekken mijn aandacht. Zelfs als ze nonchalant met hun trainingsbroek en campingslippers in de zon zitten.
Lees verder

Amateurpsychologie

Vanuit mijn ooghoek zie ik twee mannen op me afkomen. Ze lijken te huppelen. De kleinste bijt het spits af: “Hoi, we hadden het er net over dat je wel een beetje lijkt op Ivana Humpalot.” De radertjes in mijn hoofd draaien op volle toeren. “Ken je Austin Powers? Ivana Humpalot!” Soms weet je gewoon wanneer het een bizar gesprek gaat worden. Lees verder

82 en al heel wat vrouwtjes verwend

Achter de parkeerautomaat waar ik langsloop, staat een oude man met een rood aangelopen hoofd zachtjes te vloeken. Met grof geweld probeert hij een aantal munten in de gleuf voor het pinpasje te duwen. Hij kijkt me vragend aan: “Kunnen hier geen munten in ofzo?”. Ik kijk met hem mee naar de automaat. Het is er een waar je niet met cashgeld kunt betalen. Ondertussen raast de man verder in het plat Amsterdams: “Nu moet je hier sinds kort opeens betalen voor je auto, belachelijk! Geldkloppers zijn het.” Lees verder

Vanavond: rituele verbranding

Mijn hang naar vrouwelijkheid uit zich al heel wat jaren in mijn liefde voor lingerie. Toen ik nog een kleine, naïeve Lianne was en ik net doperwtjes begon te kweken, ontwikkelde zich in rap tempo een verslaving. Een groot deel van mijn zuurverdiende centjes ging op aan mooi setjes. Dé manier om je extra mooi en vrouwelijk te voelen. Maar zeker als je jong bent, is dit een dure hobby. Had ik net een uitgebreide collectie in mijn kast, kon ik mijn juweeltjes met pijn in mijn hart weer weg doen. Ik paste ze simpelweg niet meer. Lees verder