A trip down memory lane

Het is ruim drie jaar geleden dat ik besloot om de stoute schoenen aan te trekken. Mijn woorden en zinnen, die ik altijd lekker veilig voor mezelf hield, kregen een eigen plek; een openbare plek in de vorm van een blog. Opeens stond hij online met de bedoeling verhalen te delen. Dat is wat ik deed en nog steeds doe, al moet ik toegeven dat er tijdens waren dat ik vaker op de publish button klikte. Soms is het een gebrek aan tijd, soms schrijf ik dingen die ik gewoon lekker voor mezelf hou (ja.. die zou je maar wat graag willen lezen hè?), soms vind ik het gewoon niet goed genoeg en vaker dan me lief is, heb ik een writers block. Ja, ook ik heb daar last van. Lees verder

Brommers kiek’n in Vietnam

‘Let’s go girls, you 2 on the back.’
De bestuurder van de brommer wijst naar achter. Ik spring snel achterop. Ook vriendin M. komt aangestrompeld. ‘You too’, zegt de brommerjongen, ‘jump’. Voor ik het weet, rijden we met zijn 3en op de brommer. Lees verder

Meer groen op straat

‘Wat is dat?’ vraagt de agent in het gele hesje streng. Hij wijst naar de limoen waar me mee staan te voetballen op dit afterkroegmoment in de straten van Amersfoort. ‘Een limoen’, zeg ik alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Als een stel fanatieke pubers rennen we achter het groene fruit aan, terwijl vriend D. – notabene de enige voetballer onder ons – in de rij staat van een plaatselijke snacktent om ons van een nachtelijke maaltijd te voorzien. Lees verder

De doorbitch van Berghain

Een weekend Berlijn is natuurlijk niet compleet zonder een bezoek aan één van de vele clubs die de stad rijk is. Op vrijdagavond stonden we daarom in een lange rij voor Berghain; dé club in town.

We zijn al gewaarschuwd voor het strenge deurbeleid, want je komt niet zomaar binnen. Aan welke eisen je moet voldoen om tot de lucky few te behoren, weet niemand. Het lijkt compleet willekeurig. Voetje voor voetje schuifelen we naar voren. Ik voel me net een meisje van 16. Bang om geweigerd te worden vanwege haar leeftijd. Lees verder

Amateurpsychologie

Vanuit mijn ooghoek zie ik twee mannen op me afkomen. Ze lijken te huppelen. De kleinste bijt het spits af: “Hoi, we hadden het er net over dat je wel een beetje lijkt op Ivana Humpalot.” De radertjes in mijn hoofd draaien op volle toeren. “Ken je Austin Powers? Ivana Humpalot!” Soms weet je gewoon wanneer het een bizar gesprek gaat worden. Lees verder

De man en zijn praatjes

Overal kom je ze tegen: in de trein, in de kroeg, op je werk, op straat en in je vriendenkring: de praatjesmaker. Wie kent hem niet? Verschrikt komen vriendin C. en ik tot de conclusie dat de mannelijke praatjesmakers in grote getalen toe lijken te nemen. Met zweet in onze handen concluderen we dat we nergens meer veilig zijn voor de vele praatjes van deze man. Zelfs wij goedgebekte vrouwen, worden angstig door hen, terwijl wij vrouwen jarenlang de toppositie innamen als praatjesmaker. Lees verder